Σταρχιδικές Φακεμόλες

νέο έτος, νέα διάθεση

2012-01-22T15:52:00.000-10:00

Το 2012 μπήκε με ειδήσεις από τη Ζημιάρα. Δεν ήταν τίποτε παραπάνω από ένα μέιλ, τυπικό και στεγνό, που ήρθε σαν απάντηση στο ευχετήριο μέιλ που αποφάσισα να της στείλω. Είπα να βγω λίγο από το τριπάκι "κάνω μπλογκ για να ξεσπάσω" και να δω μέσα από άλλα μάτια την όλη ιστορία. Η μουμιοποίηση εκείνης της σχέσης είχε αρχίσει να βρωμάει...

Στέλνω λοιπόν το φοβερό εκείνο μέιλ, της λέω χρόνια πολλά, απαντά στεγνά και αγευστα, άοσμα και λέω στον εαυτό μου, "μπράβο, μάγκα, έκανες αυτό που ήθελες, θα γραφτεί στα πρακτικά ότι είσαι λαρτζ και δεν κρατάς κακία". Περνά λίγος καιρός και αρχίζω να σκέφτομαι: "ρε μαλάκα, τόσο ξενέρωτη ήταν αυτή η γκόμενα;" Και απαντάω: "ναι, τόσο".

Ένα κοριτσάκι 20 ετών όταν τη γνώρισες, 25άρα όταν χωρίσατε. Πρόλαβες να τη γνωρίσεις; Πρόλαβες να τη νιώσεις σα δικό σου άνθρωπο;

Τελικά τι όρους βάζω σε αυτή τη σχέση για να πω ότι ήταν αληθινή;

Επιτρέπεται να με επηρεάζει η τωρινή αποξένωση;

Η απάντηση είναι πως ναι, επιτρέπεται να δω τη σχέση με άλλο μάτι. Γιατί αυτό το τυπικό μέιλ της ήταν το επιστέγασμα σε εκείνη την εικόνα που είχα πλάσει καθώς χωρίζαμε: με ήθελε κοντά της μόνο για να ξεπεράσει τον χωρισμό και όταν έμαθα για την παράλληλη σχέση το μόνο που την ένοιαζε ήταν μήπως ο άλλος μάθει κάτι (επειδή by the way είχα το μέιλ και το κινητό του) και έπειτα όλη κι όλη η προσπάθειά της για να εξηγηθεί για το κέρατο και την κοροϊδία ενός έτους ήταν ένα (1) τηλεφώνημα και ένα (1) sms στο κινητό.

[wow_kai_tora_pou_to_skeftomai_meno_afonos]

Τεσπα, ας είναι.

Απολογισμός: είχα βασιστεί πολύ σε αυτή τη σχέση. Ξεκίνησε σα μια σχέση με μία μικρότερη και τρελά ερωτευμένη που (έδειχνε ότι) με θαύμαζε. Όλη αυτή η αγάπη, η λατρεία, ο θαυμασμός με ξένιζαν, όμως αφέθηκα. Ο κολακευόμενος ποτέ δεν είναι σε πλεονεκτική θέση. Οι κολακείες σε πνίγουν, θολώνουν την κρίση σου, η αίσθηση ότι εκείνη σε λατρεύει οδηγεί σε εξάρτηση από αυτήν τη λατρεία, από αυτόν το χείμαρρο του συναισθηματισμού με τον οποίο επιχείρησε να σε πνίξει.

Επομένως -εύλογη ερώτηση- για ποιον λόγο λιβανίζω τούτες τις αναμνήσεις αφού δεν άξιζε;

Για την πάρτη μου το κάνω.

Άξιζε - δεν άξιζε, η ζωή μου βάδισε στα μονοπάτια τα δικά της για κάμποσο καιρό. Πόνεσα, πλήγωσα, έκανα θυσίες, παίξαμε αυτό το παιχνίδι, τέλειωσε. Άλλοι συνεχίζουν και πίσω δεν κοιτάνε, άλλοι αναπτύσσουν άμυνες απέναντι στο παρελθόν που τους πλήγωσε και άλλοι ανοίγουν μπλογκ και αυτοβιογραφούνται.

Εκεί που έπρεπε να φανείς άντρας

2011-12-30T13:01:00.002-10:00

Μία πρόσφατη συζήτηση που είχα με ιντερνετική φίλη μου θύμισε μία φίλη-γκομενίτσα του παλιού καιρού. Θα πω την ιστορία για να γίνει κατανοητός ο τίτλος της ανάρτησης. Με την φίλη εκείνη ήμασταν 20 χρονώ στην ίδια παρέα. Είχαμε κοινούς φίλους και έτσι γνωριστήκαμε. Αυτή πολυλογού, εγώ συγκαταβατικός (καλό-παιδί) ταιριάξαμε τέλεια. Αρχίσαμε να κουβεντιάζουμε ή μάλλον αυτή μίλαγε κι εγώ άκουγα. Συνήθως γκομενικά. Όχι, δεν με γούσταρε και φρόντισε να το κάνει σαφές από την αρχή. Ήμουν ένα άχρωμο, άγευστο, άοσμο εικοσάρικο παιδάκι με παραπανίσια κιλάκια. Για καμιά τριετία κουβεντιάζαμε σε καθημερινή σχεδόν βάση. Η κοπέλα είχε αρχίσει να γνωρίζει τους γκόμενους τον ένα μετά τον άλλο, την τράβαγε κάθε νέα συγκίνηση και έπεφτε με τα μούτρα ώσπου ...τα έσπαγε. Λοιπόν. Για να μην πολυλογώ, ξαφνικά η κοπέλα εξαφανίζεται. Στο σπίτι της δεν την έβρισκα, όποιος απαντούσε στο τηλέφωνο μου έλεγε άρες μάρες κουκουνάρες και χρειάστηκε να μάθω από κοινό μας γνωστό ότι μετακόμισε και συζεί με κάποιον. Οι γονείς της δεν έλεγαν τίποτα γιατί ήταν συντηρητικοί και ντρέπονταν με την εξέλιξη. Εγώ δεν είχα όρεξη να την ψάξω, σκέφτηκα ότι αν ήθελε θα κρατούσε επαφή και έτσι αποφάσισα πως τέλειωσε έτσι η παρέα μας.

Ώσπου δύο έτη μετά ανακάμπτει στην παρέα. Στο μεταξύ όμως εγώ είχα χάσει τα κιλάκια, είχα ομορφύνει θέλω να πιστεύω και είχα αλλάξει στιλ, αποτέλεσμα κυρίως του ότι είχα δουλειά και λεφτά και τα σκόρπαγα αφειδώς, για την πάρτη μου πάντα.Κανονίσαμε να τα πούμε οι δυο μας κάποια άλλη φορά και βγαίνουμε για φαγητό. Το φαγητό έγινε ποτό και το ποτό έγινε γαμησάκι σπίτι μου. Μόλις τελειώσαμε, εκείνη φρόντισε να μου κάνει σαφές ότι δε θέλει να με χωρίσει από τη γκόμενά μου και πως για αυτή αρκούσε ως εκεί μπλα μπλα μπλα.

Κώλωσα. Αν και είχαμε κάνει ένα απίστευτο γαμήσι, εκείνη μου έλεγε ότι δεν ήθελε τίποτε παραπάνω. Το σεβάστηκα, αν και δε θα έπρεπε. Μετά από κανα 4μηνο χώρισα με την άλλη. Αμοιβαίο κέρατο. Περνάνε άλλοι 5-6 μήνες και ξαναβρισκόμαστε με την φίλη και ξαναγαμιόμαστε. Αν και ήμουν ελεύθερος, εκείνη ούτε που ήθελε να δώσουμε συνέχεια. Ήρθε, πηδηχτήκαμε καλά καλά και έφυγε. Πιστεύω ότι απομακρυνόταν μόνο και μόνο για να μην αποκτήσω δικαιώματα, να μην πάρω θάρρος. Στη συνέχεια περνά άλλος ένας χρόνος. Είχα γνωρίσει κάποια κοπέλα, αλλά δεν τα είχαμε φτιάξει, όταν εμφανίζεται ο ...σίφουνας. Για τρίτη φορά πηδιόμαστε και ήταν η καλύτερη από όλες τις άλλες. Και πάλι δεν μπήκε ποτέ θέμα του τι θα κάνουμε οι δυο μας. Για εκείνη ήταν αυτονόητο ότι συναντιόμασταν για πήδημα όποτε είχε κάβλες. Στην αναβροχιά δηλαδή. Ήταν η μόνη γυναίκα-αντράκι. Ερχόταν, πηδιόταν, έφευγε.

Τι μου έχει μείνει; Τα απίστευτα γαμήσια, ο ντόμπρος χαρακτήρας της και τα ωραία βυζιά της. Έχουμε μία αραιή επαφή και ξέρω ότι είναι ανύπαντρη. Ήθελα να της πω ότι κάποιες φορές γαμάω και σκέφτομαι εκείνη. Δεν είναι έρωτας, δεν είναι καψούρα. Απλώς είναι μερικές έντονες αναμνήσεις που κρατάνε τη δύναμή τους. Ντρέπομαι να της το πω, επομένως το γράφω εδώ και το αφήνω να επιπλέει στο διαδίκτυο. Να είσαι καλά όπου κι αν είσαι, με όποιον κι αν είσαι και να έχεις ένα ευτυχισμένο 2012. Και όλοι οι υπόλοιποι.

ΥΓ: Γιατί έπρεπε να φανώ άντρας; Γιατί γαμιόμασταν υπέροχα και πιστεύω πως αυτό ήταν ασφαλές κριτήριο για να συνεχίσω. Απλώς έπρεπε να μην κωλώσω. Έπρεπε να τα βάλω κάτω και να σκεφτώ λογικά. Ερωτευμένος δεν ήμουν κι ούτε πρόκειται να υπάρξω ποτέ μου. Το σεξ όμως το έχω ανάγκη all the fuckin time και δε θέλω να είναι σούπα, αλλά να γουστάρω. Τι καλύτερο από εκείνη; Κι όμως, αντί να προβάλω την απαίτηση, καθόμουν και άκουγα τις μαλακίες της ότι δε θέλει δέσμευση. Σήμερα είμαι σίγουρος ότι εκείνη η γκόμενα παραήταν αντράκι και αυτό που χρειαζόταν η αντιμετώπιση του γόρδιου δεσμού. Μια απλή λύση.
ΥΓ2: Εννοείται πως πολλές πληροφορίες έχουν καρα-αλλοιωθεί σκοπίμως, του προτέκτ δε ίννοσεντ.

και τη γριά που μέτραγε με πόντους την ταρίφα

2011-12-13T12:10:00.000-10:00

Το βυσσινί του Τισιανού και του περμαγγανάτου,
και τα κρεβάτια ξέχασα τα σαραβαλιασμένα
με τα λερά σεντόνια τους τα πολυκαιριασμένα,
για το κορμί σου, που έδιωχνε το φόβο του θανάτου.
Από την Πικρία του Καββαδία

Όταν κυκλοφορούσα στα μπουρδέλα ήμουν εικοσάρης. Οι περισσότερες κοπέλες με τις οποίες πήγαινα ήταν συνομήλικες -λίγες ήταν 25, άντε 30. Δεν έκανα γκάλοπ, απλώς έδειχναν να βρίσκονται σε αυτήν την ηλικία. Στα μικρά σαλονάκια των οίκων ανοχής συχνά παρατηρούσα σαρανταρηδες και πενηντάρηδες που περίμεναν τη σειρά τους και σκεφτόμουν ότι το γερασμένο κορμί τους θα έκανε αφύσικη και δυσάρεστη τη συνεύρεση. Αντίθετα ένιωθα όμορφα με το κορμί μου και με τις κάβλες μου και σε κάθε επίσκεψη στο μπουρδέλο ένιωθα άνετα να γδυθώ και να ξαπλώσω με μια άγνωστη συνομήλική μου.

Αυτήν την άνεση την έχω χάσει πια. Όπως και τη φυσικότητα. Νιώθω πως είναι παράταιρο, δε θα νιώθω το ίδιο καλά απέναντι σε μία πόρνη 20-25 χρονών όπως ένιωθα τότε. Έχω πάψει να συχνάζω στα μπουρδέλα. Αυτό είναι συγκυριακό κυρίως, αλλά δεν υπάρχει ούτε καν η σκέψη στο μυαλό μου. Αυτό που φάνταζε κατόρθωμα στα είκοσι, σήμερα είναι βαρετό. Αυτό που ήταν ερεθιστικό, σήμερα δε με αναστατώνει. Είχα γράψει στην προηγούμενη ανάρτηση τους λόγους για τους οποίους δεν προτιμώ το σεξ με πληρωμή. Τώρα συνειδητοποιώ ότι είναι και οι εμπειρίες μου που παίζουν ρόλο. Στα είκοσι ήταν δύσκολο να βρω γκόμενα, ήταν δύσκολο να την πείσω να μου τον ρουφήξει, οι εμπειρίες μου ήταν λίγες και με λίγα λόγια αυτό που έβρισκα στα μπουρδέλα ήταν δυσεύρετο.

Ίσως οι μεσήλικες πάνε στις πουτάνες επειδή γυρεύουν κάτι δυσεύρετο. Ίσως το ξαναρχίσω κι εγώ στα πενήντα. Τώρα όμως ξέρω πως οι πουτάνες δεν μπορούν να μου προσφέρουν την ηδονή μιας γυναίκας που με γούσταρε, τη γούσταρα και πηδηχτήκαμε. Τώρα νιώθω πως τίποτα δε με τραβάει σε ένα εικοσάχρονο κορμί. Γυρεύω τα κοινά σημάδια του χρόνου στις γυναίκες της γενιάς μου. Κυνηγάω γυναίκες που είναι πέντε ή δέκα χρόνια μεγαλύτερες για λόγους που δεν έχω ξεκαθαρίσει ακόμα.

Ίσως θα ήθελα να έβρισκα ξανά τις πουτάνες με τις οποίες πήγα. Θα είναι κάπου μεταξύ 35 και 40. Θα γδυνόμουν και πάλι μπροστά τους με την άνεση εκείνου του εικοσάχρονου.

Μουνί: νομισματικές ισοτιμίες

2011-12-08T23:26:00.000-10:00

Θυμάμαι πως το 1995 η επίσκεψη σε ένα μπουρδέλο στη Φυλής κόστιζε 2.500 με 3.000 δραχμές. Ήταν η εποχή που ξεκίνησα κι εγώ τις επισκέψεις. Γρήγορα μπήκα στο κλίμα και πιάναμε κουβέντα με άλλους μπουρδελιάρηδες, μερικοί από τους οποίους ήταν αρκετά μεγαλύτεροι και έρχονταν περισσότερα χρόνια. Από αυτούς έμαθα για εποχές που το μουνί πήγαινε 900, 1000 δραχμές. Ακολουθώντας κατά πόδας τον πληθωρισμό, το μουνί είχε πάρει τον ανήφορο. Σε λίγο (1997) πλήρωνες πεντοχίλιαρο και όταν η δραχμή αντικαταστάθηκε από το ευρώ, το μουνί είχε φτάσει τις 7 χιλιάδες. Στα μπουρδέλα ανακοινωνόταν η νέα ισοτιμία. Άλλοι έλεγαν 20 ευρώ (=6.800 δρχ.) και άλλοι το ψείριζαν και ζητούσαν 20.5 ή 21. Αυτή ήταν η τελευταία μου ενημέρωση σχετικά με την τιμή του μουνιού στην μπουρδελαγορά. Σίγουρα υπήρχαν και πιο χαμηλές τιμές, αλλά αφορούσαν -και αφορούν- γυναίκες που κάνουν πεζοδρόμιο και δεν έχουν κανένα ιατρικό έλεγχο για αφροδίσια.

Από τότε δεν έχω ασχοληθεί και έτσι μου έκανε εντύπωση όταν έμαθα πως υπάρχουν μπουρδέλα με τιμή στα 12 και 15 ευρώ σήμερα. Έμαθα ότι οι οίκοι ανοχής έχουν εξαπλωθεί και σε συνοικίες λιγότερο κεντρικές και λιγότερο παρακμιακές, έμαθα ότι υπάρχουν οίκοι ανοχής δύο ταχυτήτων, αυτοί που ζητούν πενηντάρικο και άλλοι που είναι στα χαμηλά, όπως ανέφερα πριν.

Τι μου έχει μείνει από τα μπουρδέλα: οι φρεσκοπλυμένες κοπέλες, η όμορφη μυρωδιά σαπουνιού πάνω στο κορμί τους, τα μαλλιά τους, τα προσποιητά χαμόγελα και βογγητά τους, ο επαγγελματισμός, η τηλεόραση που ακουγόταν να παίζει από το δωματιάκι της τσατσάς, τα πρώτα νεανικά μου χρόνια και πολλές μα πολλές στιγμές, από αστείες, όπως η τσατσά που βγήκε φορώντας μαγειρική ποδιά, μέχρι καβλιάρικες, όπως μια λεπτή μικρόσωμη κοκκινομάλλα που είχε τόσο όμορφο κορμί και τόσο γλυκό πρόσωπο ώστε να τη θυμάμαι ακόμα.

Θα μπορούσα να πολυλογώ για αράδες ολόκληρες. Ή θα μπορούσα να πω κάποια εξυπνάδα για το νόμισμα μουνί που είναι το πιο ισχυρό νόμισμα του πλανήτη από κτίσεως κόσμου. Είχα κάτι τέτοιο στο μυαλό μου όταν ξεκίνησα να γράφω αυτό το κείμενο. Δε μου βγήκε, μου φάνηκε ιεροσυλία. Το μόνο που μπορώ να πω είναι πως το μουνί καταχραστικά αποτιμάται σε δραχμές, ευρώ και άλλα νομίσματα. Δε μπορείς να βάλεις τιμή. Δε μπορείς με τα λεφτά να ζήσεις τον ίδιο οργασμό. Εκτιμώ απεριόριστα τις κοπέλες που εργάζονται σε οίκους ανοχής, έχω γλυκές αναμνήσεις από εκείνη την περίοδο, αλλά είναι πιο ωραίο το σεξ να γίνεται ανάμεσα σε ανθρώπους που φαντασιώνονται και λατρεύουν ο ένας τον άλλον, είτε για μια νύχτα, είτε για πολλές ή όλες. Κι ακόμα πιο ωραίο από το περιστασιακό σεξ είναι η κάβλα, η καψούρα, ο έρωτας για ένα κορμί και ένα πρόσωπο που θέλεις να το λατρέψεις, να το προσκυνήσεις, να το κυριέψεις, να κυριευτείς, να το γαμήσεις όπως και όπου δήποτε. Αμήν.

Να κάνω τις γυναίκες να τραγουδάνε

2011-10-20T14:55:00.001-10:00

Αφιερωμένο σε μια λεβεντομούνα Πειραιώτισσα.

Η Ζημιάρα δεν είχε φωνή. Η Ζημιάρα το ήξερε, γιατί δεν τραγούδαγε ποτέ. Ποτέ, ούτε στο μπάνιο. Κι όμως, όταν δοκιμάσαμε πρώτη φορά από τον κώλο πρέπει να πέρασε καλά, γιατί μετά θυμάμαι που την άκουγα να τραγουδάει πηγαίνοντας στο μπάνιο. (Εγώ πραγματικά ξεθεωμένος και ευχαριστημένος, είχα ρίξει το γαμήσι της ζωής μου, η Ζημιάρα είχε κουρνιάξει στην αγκαλιά μου, κοιμηθήκαμε αγκαλιά, γυμνοί.) Στη συνέχεια παρατήρησα πως μερικές φορές τραγουδούσε μετά το σεξ. Είχαμε γαμηθεί πολύ όμορφα, το είχαμε νιώσει και οι δύο, είχαμε τελειώσει μαζί, είχαμε κάνει τα κόλπα μας, εκείνη κελάηδαγε κι έπαιρνα με αυτόν τον τρόπο κι εγώ το δωράκι μου.
Το ίδιο το έζησα έκτοτε και με άλλες γυναίκες. Ποτέ δεν τις ρώτησα αν τραγουδάνε μετά από ένα ωραίο γαμήσι, κι όμως μερικές φορές, με κάποιες από αυτές, μου έτυχε. Το αντίθετο ποτέ: δηλαδή μετά από κακό ή αδιάφορο γαμήσι εκείνη να το ρίχνει στο τραγούδι! Ποτέ! Από την εποχή της Ζημιάρας μου αρέσει όποτε βρίσκομαι στο κρεβάτι μετά το σεξ να ακούω τη γυναίκα να τραγουδάει. Μπορεί να είναι ένα μουρμούρισμα πηγαίνοντας στο μπάνιο, μπορεί να είναι ένα κανονικό τραγούδισμα μέσα στην αγκαλιά του κρεβατιού. Είναι το δώρο, η επιβράβευση, που λένε. Άλλοι ρωτάνε τις γκόμενές τους αν τους άρεσε. Γιατί, κάνεις έρευνα αγοράς; Δεν έχω ρωτήσει ποτέ γυναίκα αν της άρεσε και θεωρώ πως δεν υπάρχει πιο γελοία ερώτηση ή τουλάχιστον πως είναι από τις πιο γελοίες που μπορεί να κάνει ένας άντρας μετά το σεξ. Το μόνο που θέλω είναι να τις κάνω να τραγουδάνε.

ΥΓ: Μπορεί να φταίει η ανάμνηση της Ζημιάρας, θα μου πεις. Έψαχνες στις άλλες γκόμενες όσα στοιχεία σου θύμιζαν τη Ζημιάρα. Όχι, δεν είναι έτσι. Αυτή έχει πάψει να πονάει εδώ και κάμποσο καιρό. Στην αμέσως επόμενη γκόμενα πράγματι πίστευα ότι θα έβρισκα κάποια στοιχεία με τα οποία με είχε μπολιάσει η Ζημιάρα, αλλά όχι εκείνο το τραγούδι. Στην πρώτη σχέση μετά τη Ζημιάρα κατάλαβα ότι δεν υπάρχει ριπίτ. Όπως έλεγε και κάποιος που δε θυμάμαι, η Ιστορία επαναλαμβάνεται σα φάρσα. Πόσο δίκιο είχε!

ηλίθια ζευγάρια

2011-10-16T11:09:00.001-10:00

Την είχα πετύχει στο φέισμπουκ. Αδυνατώ να θυμηθώ πώς τη βρήκα ή πώς με βρήκε, το μόνο που θυμάμαι καλά ήταν οι φτηνές προστυχιές που της έλεγα. Δεν το κρύβω πως είχα καβλώσει. Είδε το προφίλ μου:
-Είσαι παντρεμένος; ρωτάει.
-Ναι.
-Έχασες την ελάχιστη πιθανότητα να γίνει κάτι ανάμεσά μας.
Έπρεπε να της είχα ξεκαθαρίσει πως αυτή ήταν η ευκαιρία. Οι δεσμευμένοι άντρες γίνονται κάτι σαν υπερασπιστές της παρθενίας, τους νοιάζει πιο πολύ να μη γαμήσει άλλος το μουνί τους και λιγότερο το να το γαμούν οι ίδιοι. Δε με ένοιαξε που δε συνεχίστηκε το παιχνίδι, είναι ωραίο και μόνο που κυκλοφορούν τόσες καβλωμένες γυναίκες στο διαδίκτυο. Αυτό δεν μπορείς να το καταλάβεις στη δουλειά ή στο δρόμο.
Κάποια στιγμή εμφανίστηκε και εκείνος. Ούτε αυτόν θυμόμουν πώς τον έκανα φίλο. Την ψιλοέπεφτα ακόμα στην μουνάρα, όχι τίποτα σπουδαίο, απλώς περνούσε η ώρα. Νομίζω πως τότε ήταν που με ρώτησε:
-Ποια είναι η φύση της σχέσης σου με την τάδε;
Αρνήθηκα οποιαδήποτε σχέση πλην της απλής γνωριμίας.
-Ναι, αλλά εσύ της έχεις στείλει εκείνο το μήνυμα που λες ότι θα της σκίσεις το στριγκάκι.
-Ok, εσύ ως τι ρωτάς;
και πριν προλάβει να απαντήσει ρωτάω ξανά στο καπάκι:
-και λύσε μου κι αυτήν την απορία: έχεις τελειώσει σχολείο;
-Έχω τελειώσει. Έχω και μάστερ από το klain main art and economics.
Δεν είχε καταλάβει ο μαλάκας τι εννοούσα. Είχε επίπεδο νοημοσύνης έφηβου σπυριάρη, ήταν λίγο δύσκολο να πιστέψω ότι ήταν πάνω από 20. Γιαυτό ρώταγα για το σχολείο.
-Ναι, κατάλαβα ότι είσαι μαλάκας με πτυχίο. Βάλτο και σε κορνίζα. Και την επόμενη φορά που έχεις καμιά απορία για την πίστη της γκόμενάς σου φρόντισε να ρωτήσεις εκείνη, αντί να διαβάζεις τα προσωπικά της μηνύματα.
Κάπου εκεί τέλειωσε η συζήτηση.
Ο Μαλάκας έκανε διάφορα προφίλ, μου έστειλε διάφορα ηλίθια μηνύματα, όλα άσχετα μεταξύ τους, κάποια στιγμή εξαφανίστηκε. Την ολέθρια γκόμενά του την έσβησα από το φέισμπουκ.
Δεν αποκλείω να είναι ακόμα μαζί.
Υπάρχουν κάτι ζευγάρια που κάνουν όλες τις μικροπρέπειες μεταξύ τους και αντί να σιχαθούν τον εαυτό τους συνεχίζουν να ζούνε αυτήν την συνενοχή της πουστιάς. Μήπως είναι τα περισσότερα;

Ο γκόμενος-θεός

2011-10-04T20:44:00.000-10:00

Είχα μία συνάδελφο κάποτε.

Ο γκόμενός της την είχε πείσει να του δώσει πρόσβαση στο email και στο κινητό της (τότε δεν είχαμε ακόμη facebook). Την είχε πείσει επίσης να βγαίνει μόνο με εκείνον (και έναν "κλειστό" κύκλο "φίλων", τις οποίες ο ίδιος είχε εγκρίνει). Η κοπέλα αυτή ήταν... χμ... η εύκολη λύση είναι να πω ότι ήταν ενοχικό άτομο, ότι οι άλλοι την είχαν πείσει πως φταίει για κάτι και έτσι όποιος της έριχνε ευθύνες, εκείνη το πρώτο που αναρωτιόταν ήταν μήπως φταίει.

Το να είσαι ευγενικός και πρόθυμος να αναγνωρίσεις τα λάθη σου είναι μία ευγενής ιδιότητα που προσελκύει τους πιο αυθάδεις και αναίσθητους ανθρώπους. Είναι τότε που αναρωτιέσαι μήπως έχεις το μαλακομαγνήτη. Δυστυχώς για εμάς τους άντρες είναι πιο συχνό το φαινόμενο του σατράπη.

Για να γυρίσω σε εκείνον τον μαλακοπίτουρα γκόμενο και στις παράλογες απαιτήσεις του από την γκόμενά του:

Επειδή ήταν συμφοιτητές, είχε τύχει να είναι άρρωστη σε περίοδο εξεταστικής και εκείνος να την αποφεύγει και να την έχει πείσει ότι δεν πρέπει να τη δει, για να μην κολλήσει κι εκείνος και ...χάσει μαθήματα!

Όταν ήταν εκείνος άρρωστος, της ζητούσε να μη βγει. Βέβαια εκείνη έδειχνε προθυμία να τον επισκεφτεί και εκείνος ...το δεχόταν.

Όταν εκείνη φορούσε προκλητικά ρούχα, εκείνος ζήλευε. Για να μην τον στενοχωρεί είχε αρχίσει να ντύνεται σαν καλόγρια (οκ, υπερβάλλω, αλλά καταλαβαίνετε).

Μερικές φορές έβγαζε ζήλιες για απίστευτα πρόσωπα, ακόμα και έναν γκέι.

Τον ενοχλούσαν κάποιες ατάκες, φράσεις που εκείνη συνήθιζε να λέει, αλλά σύμφωνα με αυτόν ήταν "ξεκαβλωτικές" και δεν ταίριαζαν σε γυναίκα: φυσικά εκείνη προσάρμοσε και την ομιλία της στις προδιαγραφές του γκόμενου.

Μπορώ να πω πολλές άλλες μαλακίες που έκανε αυτός ο μικρός σατράπης, αλλά θα τις συνοψίσω στο εξής: ο θεός της Παλαιάς Διαθήκης έδωσε μόλις 10 εντολές στο λαό του. Ο τύπος εκείνος είχε ξεσκιστεί στις διαταγές.

Το αποτέλεσμα ήταν αυτή η κοπέλα να ισοπεδωθεί από τις απαιτήσεις του: άλλαξε τις φιλίες της, άλλαξε την ομιλία της, άλλαξε το ντύσιμό της, ακολουθούσε τις δικές του επιλογές στις βραδινές εξόδους, άφησε τον γκόμενο-θεό να την "πλάσει" κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση της "ιδανικής υποταγμένης γκόμενας" και βέβαια το κορμί της αντιστάθηκε. Πιστεύω ότι η πολλή καταπίεση ξεσπάει σωματικά με πολλούς τρόπους, ακόμα κι αν το μυαλό έχει μάθει να την δέχεται, ακόμα και όταν το μυαλό έχει εσωτερικεύσει την καταπίεση: η κοπέλα άρχισε να βάζει βάρος.

Και βέβαια ο σατράπης άρχισε να την κερατώνει ή μάλλον την κεράτωνε για πολύ καιρό, ίσως από τον πρώτο χρόνο σχέσης (που κράτησε 4 χρόνια).

Είναι κανόνας: όταν αφήσεις τον άλλο να σε πλάσει, στο τέλος θα σε βαρεθεί.

Όταν αγοράζεις καπότες, όλο το Σύμπαν συνωμοτεί για να μη γαμήσεις - μέρος Β

2011-07-27T12:13:00.000-10:00

Μία από τις πρώτες σχέσεις μου ήταν ξενέρωτη. Ή πιο σωστά: ήταν πιο ξενέρωτη από μένα. Πρέπει να πέρασαν μερικά χρόνια για να την πείσω να πάμε σε ξενοδοχείο -σπίτι δεν είχαμε τότε, ούτε κείνη ούτε γω. Τα πρώτα 2 χρόνια έπρεπε να φεύγουμε ΠΣΚ εκτός Αθηνών για να χαρούμε τον έρωτά μας, έτσι ώστε να φαινόμαστε ζευγαράκι που κάνει διακοπές κι όχι ζευγαράκι που ψάχνει χώρο για γαμήσι. Μετά από τις βραδυφλεγείς γκρίνιες μου υποχώρησε κι αρχίσαμε να πηγαίνουμε σε γαμησοξενοδοχεία Αθηνών και Πειραιώς. Είχα αρκετούς φίλους με πείρα στο αντικείμενο κι έτσι δε δυσκολεύτηκα να βρω αυτό που ήθελα. Το ζητούμενο ήταν να πάμε και να μην πέσουμε σε βιζιτούδες που ανέβαιναν στο δωμάτιο με τους πελάτες τους, αλλά να είναι καθαρά ξενοδοχείο για ζευγαράκια, παράνομα και μη. Από την άλλη έπρεπε να είναι και καθαρό, να μην κινδυνεύεις να πάθεις τέτανο. Βρήκα μερικά, δοκίμασα κάποια από αυτά και καταλήξαμε σε 2, και τα δύο στην Αθήνα. Το ένα μάλιστα είχε και δωρεάν αναψυκτικά. Τι εποχές! Επιχειρηματικό δαιμόνιο. Τον περισσότερο καιρό πηγαίναμε και βρίσκαμε δωμάτιο, ώσπου όταν καλοκαίριασε πήρα τηλέφωνο για ημιδιαμονή και μου απάντησαν ότι όλα τα δωμάτια τα είχαν δώσει σε τουρίστες -ήταν σχεδόν high season. Πήγα στο ραντεβού, εκείνη με περίμενε. "Ασε, σήμερα δεν έχει δωμάτιο" της λέω και συνειδητοποιώ ότι είμαι λίγο ανακουφισμένος. Μάλλον είχε αρχίσει το σεξ να γίνεται αγγαρεία, σαν το πλύσιμο των πιάτων.
Τα πράγματα όμως δεν ήταν πάντα έτσι.
Θυμάμαι πως κάποτε την ήθελα σαν τρελός και πως το πρόσωπό της -όταν κάναμε έρωτα- είχε την πιο καβλωτική έκφραση που είχε ποτέ σε γυναίκα. Πώς γίνεται κάτι τέτοιο να καταντά καταναγκαστικά έργα; Με εκείνη την κοπέλα ελάχιστες φορές έπαιξε το αντισυλληπτικό χάπι. Στο 90% των περιπτώσεων έτρεχα για καπότες κι είχα γίνει εξπέρ. Θα μπορούσα να πω ότι ήμουν ειδήμων στις μάρκες, είχα δοκιμάσει ό,τι έβγαινε και έμπαινε στο φαρμακείο και το super market, γιατί από περίπτερο ποτέ δε καταδεχόμουν να αγοράσω. Μία φορά μόνο κόντεψα να ξεπέσω στο περίπτερο. Είχα ξεκινήσει από το σπίτι με το λεωφορείο. Είχα πάρει και ομπρέλα μαζί, γιατί έβρεχε. Μπαίνω στο λεωφορείο, κλείνω την ομπρελίτσα μου και πάω να της βάλω το κάλυμμα, το οποίο είναι σαν καπότα. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή μου έρχεται η έκλαμψη: δεν είχα πάρει καπότες! Δεν υπήρχε περίπτωση να το θυμηθώ αλλιώς. Άρχισα να κοιτάω απελπισμένος έξω από το λεωφορείο, μήπως και δω φαρμακείο που να διανυχτερεύει και παράλληλα άρχιζα να σκέφτομαι σοβαρά να καταφύγω στην έσχατη λύση του περίπτερου. Τελικά διακινδύνευσα να καθυστερήσω, κατέβηκα λίγες στάσεις πιο πριν και έψαχνα στη βιτρίνα ενός κλειστού φαρμακείου να βρω ποιο εφημερεύει εκεί κοντά. Αρχίζει το τρέξιμο, το ψάξιμο τής οδού, φτάνω στο φαρμακείο, βλέπω πολύ κόσμο, κομπλάρω, βολτάρω μπας και αδειάσει, δεν βλέπω να αδειάζει, μπαίνω, περιμένω την σειρά μου και όσο περιμένω σιγοβράζω στο ζουμί μου ενώ σκέφτομαι τι τραβάω ο καημένος για να γαμήσω (κάποια χρόνια αργότερα θα περνούσα χειρότερα μαρτύρια, αλλά δεν το ήξερα τότε). Φτάνω στο ραντεβού με καθυστέρηση (αλλά και με τη συσκευασία των 3 στην τσέπη) και η δικιά μου μου ανακοινώνει ότι της ήρθε περίοδος δυο μέρες νωρίτερα απ' ό,τι περίμενε.

Όταν αγοράζεις καπότες, όλο το Σύμπαν συνωμοτεί για να μη γαμήσεις

2011-07-24T13:11:00.001-10:00

Θυμάμαι πως όταν ήταν να ξανακολλήσουμε το σπασμένο -τι λέω σπασμένο, το θρυμματισμένο σε χίλια κομμάτια- γυαλί με τη Ζημιάρα, με κάλεσε στο φοιτητικό διαμέρισμά της για ένα νοσταλγικό γουικέντ, "όπως παλιά". Εγώ είχα καταπιεί αμάσητο το παραμύθι, δεν ήξερα για τον παράλληλο γκόμενο και έγινα αεροπλάνο για να πάω να τη βρω. Σκεφτόμουν ότι θα κάνουμε τρελό σεξ, ότι θα βογκήξει το κρεβάτι, ότι μετά θα κάνουμε γλύκες κι αγαπούλες και πως όλα θα ξεκινήσουν ξανά έπειτα από τη σύντομη "στάση πληρωμών" -στο σεξ εννοείται. Οι γνωστές γλύκες, οι γνωστές αγάπες, αλλά και μία απόσταση, η απόσταση του χωρισμού: αυτή ήταν η γεύση του γουικέντ κι εγώ τελικά έφευγα με την ουρά στα σκέλια κι ένα κουτάκι καπότες αχρησιμοποίητες. Ήταν το σύμβολο της αποτυχίας, τις μίσησα αυθωρεί και παραχρήμα. Δεν ήθελα καν να τις αγοράσω, γιαυτό κι έφτασα στην πόλη της χωρίς καπότα. Ήταν ξημερώματα, δεν είχαν ανοίξει ούτε τα περίπτερα και σκέφτηκα ότι πρέπει να είμαι ετοιμοπόλεμος, ότι αν λάχει σεξ θα πρέπει να τρέχω για καπότα και δεν είναι καιρός για κωλυσιεργίες γιατί στη βράση κολλάει το σίδερο κι αν αργήσεις λίγο θα μετατραπεί η ερωμένη σε ξενέρωτη γκόμενα που θα σε κοιτά με το απορριπτικό βλέμμα "άργησες και χάθηκε η μαγεία". Πάω λοιπόν, παίρνω τις καπότες (πήρα καλή μάρκα) και οδεύω προς το ραντεβού. Δεν γνώριζα ότι υπήρχε παράλληλος γκόμενος, τώρα που το ξέρω απορώ πού τον είχε ξαποστείλει και τι παραμύθι είχε βρει για να τον ξεφορτωθεί εκείνο το διήμερο. Η αλήθεια είναι πως κυκλοφορήσαμε σε μέρη που δεν είχαμε συνηθίσει να πηγαίνουμε, πήγαμε και στη διπλανή πόλη (είχα νοικιάσει και αμάξι, ο μαλάκας) έτσι ώστε να μην είναι δυνατό να έχουμε κάποιο δυσάρεστο συναπάντημα. Έφυγα λοιπόν με μια πικρή γεύση στο στόμα και το κουτί με τις καπότες τυλιγμένο στο σελοφάν ακόμη, σε κάποια τσέπη. Εκεί είναι που επιβεβαιώθηκε ο κανόνας ότι αν πάρεις καπότες με την ελπίδα ότι αυτή τη φορά θα γαμήσεις, κάτι θα συμβεί (θα συνωμοτήσει το σύμπαν, χαχαχα) για να μη γαμήσεις. Κανόνας λοιπόν: ή έχεις καπότες μαζί ή δεν έχεις. Το να τις πάρεις ειδικά για την περίσταση είναι γρουσουζιά και κινδυνεύεις να κολλήσει το χέρι στο πουλί σου και να μην ξεκολλάει...
Πίσω στη Zημιάρα λοιπόν. Όλο εκείνο το διήμερο εμφανίστηκε διχασμένη και βασανισμένη. Με τραβολόγαγε δω και κει, με έβαλε να κοιμηθούμε στο ίδιο κρεβάτι που κάποτε γαμιόμασταν, αλλά αυτή τη φορά να κοιμηθούμε σαν αδερφάκια, είχε ένα συννεφιασμένο βλέμα και εγώ ένιωθα άσχημα και μαύρα. Πλήρωνα την αναβλητικότητά μου, καθώς δεν έπαιρνα την απόφαση να ξεκόψω, έδινα φιλότιμες παρατάσεις και βέβαια ακόμα και κείνη τη φορά έφυγα από κοντά της, αλλά με πίεσε να της δώσω "άλλη μια παράταση", να ξεκαθαρίσει τα πράγματα μέσα της. Ήταν τόσο συναισθηματική καριόλα που ενώ είχε regular γκόμενο και στάνταρ γαμήσια, ήθελε να είμαι και εγώ πλάι της, να της κρατάω το χεράκι ώσπου να ξεπεράσει το χωρισμό μας. Κι έφυγα λοιπόν και εκείνη τη φορά με σουβενίρ τις καπότες και με την επιμονή της να με κρατάει ακόμα στην ολοένα και πιο αμυδρή ελπίδα να είμαστε πάλι μαζί. Δεν ξέρω πού το καταχώνιασα εκείνο το κουτί, το σίγουρο είναι ότι δεν το πέταξα. Αν ψάξω ίσως το βρω, ακόμα και σήμερα. Είναι ένα σύμβολο του πόσο μαλάκας μπορεί να γίνει κάποιος που αρνείται πεισματικά να δει την πραγματικότητα.

Η θηλαία άλως

2011-07-08T15:16:00.000-10:00

Με έναν άλλο μούτσο (να είναι καλά, όπου και να 'ναι) πηγαίναμε στα στριπτιζάδικα συχνά. Αυτός με έσερνε, γιατί εγώ δε γούσταρα αυτά τα μέρη, δηλαδή να βλέπω και να μην πηδάω. Προτιμούσα να κατεβάζω μπίρες, να φιλοσοφώ και να βλέπω το συνάδελφο να χαϊδεύεται με lap dancing strippers. Κάποιες φορές, λόγω ακεφιάς ή αφραγκίας περιοριζόταν στο οφθαλμόλουτρο. Εκείνες τις φορές βέβαια καθόμασταν στο μπαρ, δεν παίρναμε τραπέζι.
Μια βραδιά, μπήκε μια ψηλή με μικρά στήθη κι ο φίλος ξίνισε τα μούτρα του. "Δε γουστάρω τις άβυζες", μου είπε. "Δεν έχεις δίκιο" προσπάθησα να τον μεταπείσω. "Δηλαδή άμα σου κάτσει εσύ θα τις πεις ότι δε γουστάρεις άβυζες;" Ο φίλος ανένδοτος.
Η κοπέλα είχε τέλειο κορμί και απίστευτο κώλο. Δεν ξέρω πώς μου ήρθε η ιδέα και μάντεψα θριαμβευτικά: "αυτή πρέπει να έχει γυρωβύζι σαν τασάκι!" Ο φίλος κόντεψε να πνιγεί από τα γέλια. Γυρωβύζι ίσον θηλαία άλως, μην μπερδευόμαστε. "Πού το ξέρεις;" ρωτάει. "Περίμενε και θα δεις."
Αρχίζει η γκόμενα τις μαλακίες με το σουτιέν, το ξεκουμπώνει, αλλά δεν το αφήνει να πέσει η καριόλα, κάνει κάτι γύρες, λικνίζεται, οι άλλοι είχαν αλλοιθωρήσει με τον κώλο της και εμείς είχαμε αγαναχτήσει που αργούσαμε να δούμε ρώγα! Τελικά πέφτει το σουτιέν, γυρνάει η γκόμενα φάτσα κάρτα και αααα! διαπιστώνουμε πως είχα δίκιο. Άφωνος ο φίλος.
"Πώς το ήξερες;"
"Έλα ρε μαλάκα, μην ψαρώνεις, τυχαίο είναι!"
"Ξαναπάει;"
"Ξαναπάει..."
Την επόμενη φορά μάντεψε ο συνάδελφος μούτσος. Ήταν μια βυζαρού. Περίμενε ότι θα έχει μεγάλο γυρωβύζι, αλλά έπεσε έξω. Την επόμενη εγώ, αλλά έκανα κι εγώ λάθος πρόβλεψη. Μετά τις πρώτες αποτυχίες αποφασίσαμε να το δούμε στατιστικά και να το αναγάγουμε σε ένα θεωρητικό μοντέλο. Καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι μας είχε πειράξει η πολλή μαλακία.
"Ρε μαλάκα, μήπως έχουν μεγάλο γυρωβύζι εκείνες που έχουν αληθινά μεγάλα βυζιά; Όχι σιλικονάτα, αλλά από φυσικού."
"Δεν ξέρω, απ' όσο θυμάμαι, από τις γκόμενές μου, δεν υπήρχε άμεση σχέση."
Τελικά δε βγάλαμε άκρη. Η θηλαία άλως είναι στρογγυλή, αλλά όχι πάντα. Είναι σκούρα, είναι ανοιχτόχρωμη, μερικές φορές νομίζεις ότι είναι καφέ, άλλοτε ότι είναι ροζ. Το χρώμα της οφείλεται σε πρακτικούς σκοπούς: επειδή τα βρέφη δεν έχουν καλή όραση, πρέπει η θηλή να ξεχωρίζει χρωματικά για να τη ρουφάνε αμέσως! Οι γυναίκες με μεγάλα στήθη τις έχουν συνήθως μεγάλες, εκτός κι αν είναι σιλικονάτα. Οι γυναίκες με μικρά στήθη τις έχουν μικρές, αλλά συμβαίνει να είναι και μεγάλες. Το τελευταίο μου έτυχε κάποτε. Νόμιζα ότι δε θα μου άρεσε. Τελικά μαλακίες νόμιζα. Για να απολαύσεις το σεξ δε χρειάζεται να πηδάς μοντέλα.

Μια ψυχολόγος για τον Μούτσο

2011-06-11T03:13:00.000-10:00

Μια ψυχολόγος για τον Μούτσο - Μονόπρακτο θεατρικό.

-Ξέρετε γιατί ήρθα σε εσάς, κυρία ψυχολόγε;

-Πείτε μου.

-Βασανίζομαι από το παρελθόν. Ζώ όλες τις προηγούμενες σχέσεις μου την ίδια στιγμή.

-Πώς τις ζείτε δηλαδή;

-Να, θυμάμαι κάθε μαλακισμένη στιγμή που έχω ζήσει με τις πρώην μου και νιώθω όσο άσχημα ένιωθα σε κάθε περίσταση. Κι όλα αυτά είναι μαζεμένα.

-Μπλα μπλα;

-Μπλα μπλα, με παράτησε, μπλα μπλα, κεράτωσα, μπλα, κερατώθηκα, μπλα μπλα την παράτησα, μπλα μπλα μπλα κλάμα, μπλα μπλα μπλα…

-Μμμ…

-Τι κάνουμε λοιπόν;

-Σας συνιστώ να μιλήσετε μαζί τους.

-Αποκλείεται. Μαύρη πέτρα, μπλα μπλα μπλα…

-Τότε γράφτε τα σε ένα ημερολόγιο…

-Μπλογκ κάνει;

-Ε, whatever!

-Μαλακία ιδέα, κυρία ψυχολόγε.

-Εξήγησέ μου, πού οφείλεται αυτή η επιθετικότητά σου;

-Εγώ είμαι επιθετικός ή εσύ μου λες μαλακίες;

-Νομίζω πως η 45λεπτη συνεδρία μας τελείωσε. 100 ευρώ περικαλώ.

Κάπως έτσι ξεκίνησε το μπλογκ μου. Το 2007 στο blogspot, έκλεισε, ανακαινίστηκε, μετακόμισε και ξανάνοιξε στο wordpress και ξανάκλεισε, αλλά ξανάνοιξε πάλι στο blogspot. Βασικά ήθελα να πω κάπου τον πόνο μου κι εγώ. Κατάληξα να μιλάω όλο και πιο συχνά, να βλέπω τι μου συμβαίνει όχι μέσα στο μυαλό μου πλέον, αλλά στην οθόνη του ipod. Νομίζω ότι το μπλόγκινγκ κάνει καλό. Τα λέω εδώ, ξεσπάω, κάποια στιγμή θα γίνω καλά. Αν όχι, τουλάχιστον θα έχω κέρδος που δε θα πηγαίνω σε ψυχολόγο.

Συνέχεια του διαλόγου:

-Κύριε Φάκεμολ, έχετε να έρθετε για συνεδρία πάνω από 3 μήνες.

-Ε, ξέρετε, δουλειές, πότε το’να πότε τ’άλλο…

-Και νιώθετε όπως παλιότερα;

-Μπα, το μπλογκ μου έκανε καλό. Όποτε ήθελα να κλείσω ραντεβού μαζί σας έκανα μία ανάρτηση και γλίτωνα την επίσκεψη και το 100ευρω.

-Τελικά δίκιο είχατε, μαλακία ιδέα το μπλογκ.

Κάθε ομοιότης με πρόσωπα ή πράγματα απολύτως συμπτωματική. Άλλωστε τι λεφτά να βρει ένας μούτσος όπως εγώ για ψυχολόγο;

για πάντα

2011-06-11T03:11:00.002-10:00

Μία φορά είπα για πάντα κι όμως χώρισα. Ήταν την πρώτη φορά και το εννοούσα για πάντα και για πάντα θα πιστεύω ότι το εννοούσα. Ήμουν ειλικρινής και θερμός και ενθουσιώδης και καυλωμένος όσο γινόταν. Μετά πήρα πρώτος το δρόμο για το χωρισμό και εκείνο το “για πάντα” μου γύρισε μπούμερανγκ. Εκείνη το επικαλέστηκε όταν χωρίζαμε. Το επικαλέστηκε λες και το είχα πει ψεύτικα. Δεν ήμουν όμως ψεύτικος, αγαπημένη. Ήμουν αληθινός όλον τον καιρό. Και όταν έλεγα για πάντα και όταν έλεγα να χωρίσουμε. Αν δεν ήμουν αληθινός και ειλικρινής θα ήμουν μαζί σου και θα ήμουν είτε δυστυχισμένος και εγκλωβισμένος στο γάμο μας είτε διχασμένος και θα ξενοπηδούσα. Είχα όμως το εξής πρόβλημα: ήθελα σεξ και έρωτα. Δε θα μπορούσα να είμαι μαζί σου και να πηδάω άλλες. Μόλις θα ερωτευόμουν κάποια θα έφευγα από το γάμος μας, επομένως είναι καλύτερα που έγιναν έτσι τα πράγματα.

Έχουν περάσει πολλά χρόνια. Είμαι σίγουρος πως το ξεπέρασες. Είμαι σίγουρος πως τώρα νιώθεις ότι είναι καλύτερα που έγιναν έτσι τα πράγματα. Είμαι σίγουρος πως είσαι πολύ πιο ευτυχισμένη από ό,τι θα ήσουν αν μέναμε μαζί. (Ίσως και μαζί να ήμασταν ευτυχισμένοι. Δεν είναι δύσκολο.) Εύχομαι να έχεις υγεία, ευτυχία και μακροημέρευση. Αν σου έδωσα κάποιες πίκρες λυπάμαι πολύ. Δεν ήθελα. Δεν ήθελα να σου συμβεί τίποτε κακό, ακόμα κι όταν δεν ήμουν πια ερωτευμένος μαζι σου. Όταν χωρίσαμε ένιωθα υπεύθυνος για ό,τι συνέβαινε, κατηγορούσα τον εαυτό μου που δεν ήμουν στο πλάι σου να σου σταθώ. Νόμιζα πως αυτή ήταν η φυσική μου θέση. Εγώ κι εσύ. Μερικές φορές από μακριά προσπαθούσα να είμαι κοντά. Ίσως να το αισθάνθηκες. Δεν φαντάζεσαι πόσο έκλαψα και πόσο πόνεσα από το χωρισμό μας και πόσο πολύ θέλησα να γυρίσω πίσω αλλά δεν το έκανα. Τελικά ο μόνος ηρωισμός που έχω καταφέρει ως μούτσος είναι να αντέχω στην πρόκληση της νοσταλγίας. Δεν μπόρεσα να είμαι σκληρός και ψυχρός. Ήμουν ένας κλαψιάρης + μυξιάρης. Μπόρεσα όμως να κρατήσω την απόφαση που πήρα.

Και κάθε άλλη απόφαση που έχω πάρει την έχω κρατήσει, παρά το κόστος.

Την έχω κρατήσει Για Πάντα.

Μια γυναίκα για πάντα;

2011-06-11T03:10:00.000-10:00

Ήμουν στην κουκέτα μονάχος, είχα κατεβάσει δυο καράφες σάκε (γιατί πιάσαμε Ιαπωνία, δε σας το ‘πα) και διάβαζα τον Αουτσάιντερ. Θυμήθηκα πως εκεί ψηλά στην άκαρπη Μελούνα /άιντε φύτρωσε, φυτρωσε μια παπαρούνα / άιντε που ‘χει στόμα, στόμα και δαγκάνει / άιντε κι όλο λέει πως δεν το ξανακάνει. Θυμήθηκα επίσης πως είχα ερωτευτεί την πρώτη και μεγάλη μου σχέση και πως της είχα πει πως θα είμαστε μαζί για πάντα, αλλά τεσσερα χρόνια μετά και μια βδομάδα πριν πάω στους γονείς της με σοκολατάκια βρήκα μιαν άλλη γκομενίτσα και την έκανα εν έτει 1999. Τότε ήταν που το φιλί έγινε γυαλί που ράγισε, τ’ακριβά σου μάτια καθρεφτίζοντας και μετά η χαρά ναυάγησε, σα βυθός μαζί κι ορίζοντας. Να μην τα πολυλογώ, όσο ήμουν με την πρώτη μου αγάπη είχα αρχίσει να βαριέμαι, το σεξ, εμένα, αυτήν, τα πάντα. Είχα αρχίσει να μην έχω πράγματα να πω. Είχα αρχίσει να (ξανα)πηγαίνω στις πουτάνες και να την ψιλοπέφτω δω κι εκεί. Νομίζω ότι με το χωρισμό τη γλίτωσα κι εκείνη και μένα. Έπρεπε να κάνει κάποιος την πρώτη κίνηση, να λυτρώσει τον άλλον. Αν είχα παντρευτεί τότε, τώρα θα είχα παιδί ή παιδιά στο δημοτικό και δε θα είχα ζήσει καμία άλλη ερωτική σχέση (πλην των παρανόμων ίσως). Αντί για αυτό έζησα μία πολύ διαφορετική δεκαετία. Έκανα άλλες σχέσεις, δοκίμασα και δοκιμάστηκα (ειδικά από σένα, ζημιάρα, που είχες άλλον στην καρδιά μα μ’ ήθελες κι εμένα) και πάντα ένιωθα ζωντανός. Μόνο με εκείνη την παραπονιάρα την πρώτη ένιωθα γέρος, τι γέρος, πεθαμένος, σα να είχε κατακάτσει πάνω μου σα σεντόνι όλη της γης η σκόνη, όλη της γης η σκόνη… Δεν είναι καιρός για αναδρομές, έχει κι άλλη ζωή μπροστά, αλλά σαν θυμάμαι τα παλιά λέω πως “καλά έκανα”. Μεγάλη αμαρτία να στεγνώσει η αγάπη μέσα σε τρύπιες ψυχές. Πόνεσα με το χωρισμό, αλλά τελικά… καλά πέρασα. Ήθελε προσπάθεια ο χωρισμός από έναν άνθρωπο που αγαπούσα και νοιαζόμουν και που δεν ήθελα να της συμβεί τίποτε κακό κι ήθελα να είμαι πάντα δίπλα της και να την προσέχω. Τώρα βέβαια κάποιος άλλος θα την προσέχει και θα τον προσέχει κι αυτή. Ούτε γάτα ούτε ζημιά, έτσι; Το άσμα είναι αφιερωμένο σε όσους παντρεύτηκαν στα 20 τον λυκειακό τους έρωτα. Ωφ αμάν…

Θλίψη μετά την εκσπερμάτωση

2011-06-11T03:05:00.000-10:00

Αυτό που θα γράψω σήμερα δεν το έχω συζητήσει με κανέναν άλλο μούτσο. Ίσως γιατί όλοι οι άλλοι μούτσοι στο καράβι είναι αλλοδαποί και δεν ξέρω τις γλώσσες τους. Είναι και κωλομπαράδες και κάνουν αλλαξοκωλιές για οικονομία. Με τη νοηματική και 5 λέξεις αγγλικές προσπάθησε να μου το εξηγήσει αυτό ένας από δαύτους: καλύτερα στην τσέπη τα λεφτά παρά στις πουτάνες των λιμανιών, είπε. Εγώ πάντως τις πουτάνες πάντα τις είχα σε μεγάλη εκτίμηση. Μικρός πήρα το βάφτισμα του πυροσκί από τις πουτάνες, επειδή δεν μου καθόνταν γκόμενα. Όταν γνώρισα τη γλύκα του να βάζω το κρέας μου μέσα σε κρέας, έφαγα πολλά λεφτά στα μπουρδέλα, αλλά όχι για πολύ, επειδή σύντομα (πάνω στο χρόνο) μου έκατσε γκόμενα. Με τη γκόμενα είχα το πρώτο σοκ: μετά το σεξ δεν μπορούσα να σηκωθώ και να φύγω ή να πέσω να κοιμηθώ. Ήθελε αγκαλίτσες και κουβεντούλες και ρομάντζα. Εγώ πάλι το μόνο που δεν ήθελα ήταν αυτές οι οικειότητες. (Καλά τα χαδάκια, εφόσον οδηγούσανε σε νέο γύρο σεξ, αλλά μόνο για αυτό.) Δεν μπόρεσα να καταλάβω τι την ήθελε την αγκαλίτσα. Με την αγκαλίτσα δε μου σηκωνότανε καν. Δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί ήθελε να με κοιτάει με αυτό το λαμπερό βλέμμα μέσα στα μάτια και γιατί έπρεπε και εγώ να την κοιτώ. Σοκαρίστηκα. Χρειάστηκαν 4 χρόνια για να καταλάβω ότι και οι άλλες γκόμενες ήθελαν το ίδιο.

Εγώ πάλι, όταν τέλειωναν όλα τα ημίχρονα, ήθελα να μείνω μόνος. Να πάω να πετάξω την καπότα, να κάνω ένα μπάνιο, να κοιμηθώ. Με τίποτα δεν ήθελα κολλημένη πάνω μου μία γυναίκα και πολύ περισσότερο τη ματιά της. Το σκέφτηκα αρκετά και κατέληξα πως μετά το σεξ με έπιανε κάποιου είδους θλίψη. Ήθελα να βουλιάξω στον εαυτό μου. Αρχικά έλεγα μήπως έφταιγε που είχα συνηθίσει να πηγαίνω με πουτάνες και ότι θα μου πέρναγε με τον καιρό. Δεν μου πέρασε. Ακόμα και 2, 3, 4 φορές να τελείωνα σε ένα βράδι ήθελα μετά από κάθε φορά τη μοναχικότητά μου στο κρεβάτι και τη μοναξιά μου, έστω για 10 λεπτά. Στις πρώτες γκόμενες το είχα επιβάλει: όταν όλα τέλειωναν γύρναγα και κοιμόμουν στο πλευρό μου, τους γύρναγα την πλάτη και ήμουν μια χαρά. Στη Ζημιάρα το επέβαλα και πάλι, αλλά με μεγάλο κόστος. Ήταν το μέγα παράπονο, ήταν το καρφί που πόνεσε πιο πολύ στο χωρισμό. Μετά, λες και το κουβάλαγα κρίμα, μετά από τη Ζημιάρα προσπάθησα να επανορθώσω όλα όσα μου είχε παραπονεθεί πως τη στενοχώρησαν. Λοιπόν, δεν με ενοχλεί να κοιμάμαι αγκαλίτσα πια (ναι, με παίρνει εύκολα ο ύπνος), αλλά η Ζημιάρα, δεν έρχεται πια στη σκέψη μου. Τι παράξενο, έχει εξαφανιστεί εντελώς από τον ύπνο και τον ξύπνιο μου και το μόνο που έχει μείνει είναι μερικές συνήθειες.Η θλίψη κι η εσωστρέφεια μετά την εκσπερμάτωση με ακολουθούν, αλλά είναι πιο ήπιες και τις κρατώ απολύτως κρυφές.

ΥΓ: Κι όμως δεν είμαι μόνος...

Καθώς ξεφύλλιζα την Ιστορία Τής Καπότας του Πετρόπουλου (που είναι πολύ πιο ενδιαφέρον από το να διαβάζω μαλακίες στο ιντερνετ) ξανα-θυμήθηκα για την θλίψη μετά την εκσπερμάτωση που είχα αναπτύξει σε κάποιο παλιότερο κειμενάκι του μπλογκ. Αναρωτιέμαι, αν ζούσε ακόμη ο Πετρόπουλος, θα έκανε σάιτ για να ανεβάζει το υλικό του; Διαβάστε το βιβλίο του, είναι απολαυστικό. Επίσης δείτε σαν πρόλογο το σχετικό άρθρο της αγγλικής βικιπαίδειας.

Η δική σου γκόμενα και οι άλλες γυναίκες

2011-06-11T03:03:00.002-10:00

Κάποτε είχα τρομάξει από την διαολεμένη διαίσθηση που διέθεταν κάποιες γκόμενες. Μπορούσαν και αντιλαμβάνονταν ότι γουστάρω κάποια άλλη γκόμενα, όσο κι αν προσπαθούσα να το παίξω κουλ. Δηλαδή μιλούσαμε και έλεγα κάτι του στιλ “βγήκαμε μερικοί φίλοι από τη δουλειά, ήταν ο Α, ο Β, ο Γ, η Δ, η Ε, ο Ζ και η Η”. Εγώ βέβαια γούσταρα την Ε. Από αυτήν την αφήγηση, μία αφήγηση όπου ο επιτονισμός στο όνομα της Ε δεν άλλαζε καθόλου, όπως δεν άλλαζε και η έκφρασή μου, η γκόμενα ήταν σε θέση να καταλάβει και να αποφανθεί (ρητορική ερώτηση): “Γουστάρεις την Ε, έτσι;”

!!!

Δηλαδή λες και είχα μία ταμπέλα πάνω μου που το έλεγε. Αλλά ακόμα και αν φόραγα ένα τέτοιο ταμπελάκι, λιγότερο αντιληπτό θα γινόταν. Μερικές γκόμενες είχαν τέτοια διαίσθηση που τις είχε φοβηθεί το μάτι μου. Γι’ αυτό άρχισα να φυλάω τα ρούχα μου, που λένε, για να έχω τα μισά. Τέρμα οι αναφορές σε τρίτες γυναίκες (συναδέλφους, γειτόνισσες, φίλες) εκτός κι αν αυτές είχαν μουστάκι, βάρος άνω των 80 κιλών και ύψος κάτω του 1.60 (όλα αυτά μαζί). Επίσης τέρμα το κοίταγμα όταν συνόδευα γκόμενα. Μιλάμε όμως σε παρανοϊκό βαθμό: χαμηλοβλέπων ή γκομενοβλέπων για να γλιτώσω τις μαλακίες (ναι, έχω ακούσει χοντρές μαλακίες, εξάλλου δε φταίω αν καμιά φορά καρφώνομαι σε κώλο-βυζί, ας μην το έβγαζε).

Μετά από όλα αυτά πρόσεξα ότι μπορεί η κρίση της γκόμενας να θολώσει. Έχω ακούσει ζήλιες για φίλη που ούτε κατά διάνοια θα πήδαγα ενώ για κάτι σαβουρίτσες (του κοινού μας κύκλου φίλων και γνωστών) που θα μου κάθονταν στα σίγουρα δεν υπήρχε ούτε κατά διάνοια υποψία (ή τουλάχιστον εκπεφρασμένη υποψία). Ο λόγος για το θόλωμα της κρίσης της γκόμενας είναι ο εξής: όποια άλλη γυναίκα είναι φίλη, με ξέρει χρόνια κλπ θεωρείται οιονεί εχθρός, όποια άλλη γυναίκα την κρατάω σε απόσταση γιατί δεν γουστάρω παρέες, θεωρείται ακίνδυνη, ακόμα κι αν είναι η πιο “γαμήστε με, γαμήστε με” που κυκλοφορεί στην πόλη. Το γκομενοραντάρ μπορεί λοιπόν να θολώσει γιατί βάζει λάθος κριτήρια, αλλά και πάλι αυτό δεν βολεύει, επειδή η γκόμενα θα σου κάνει ζήλιες για γυναίκα που απλώς εκτιμάς για παρέα και μια κουβέντα (κι έτσι θα σε αναγκάσει να την κόψεις) ενώ δε θα σου κάνει ζήλιες για σαβουρίτσα που τον παίρνει σε κάθε ευκαιρία (και την οποία εσύ δε θες να γαμήσεις γιατί απλώς δε γουστάρεις τις κουνελοπνίχτρες). Έλεος δηλαδή.

Γλειφομούνι

2011-06-11T03:02:00.000-10:00

Όταν πρωτοείδα μουνί ήμουν έφηβος. Ένας φίλος είχε πάρει μια βιντεοκασέτα, μαζευτήκαμε καμπόσοι και είδαμε την τσόντα. Κάβλωσα με τη θέα του μουνιού, αλλά μπορώ να πω ότι τα μετέπειτα αισθήματα ήταν ανάμειχτα. Τα μουνόχειλα που κρέμονταν, το βαθύ μωβ και αλλού ροζ χρώμα, το ακανόνιστο σχήμα, αρχικά μου δημιούργησαν κάποια αποστροφή, αν και εντέλει η κάβλα υπερίσχυσε και έπειτα, χρόνια μετά από την πρώτη οπτική γνωριμία, εξελίχθηκα σε δεινό γλείφτη.

Μουνάκιας ανελέητος. Δεν ξέρω πώς ξεκίνησα να γουστάρω το γλειφομούνι, αλλά θυμάμαι πως νόμιζα ότι θα ικανοποιούσε τις γκόμενες. Τελικά με κάβλωνε κι εμένα. Δεν μπορώ να περιγράψω γιατί και πως η θέα του μουνιού με προκαλεί να το φάω πριν το γαμήσω. Αρχικά είχα γκόμενες που ήταν παρθένες και ένιωσα άνετα να ξεκινήσω τις βουτιές στα πουλάκια τους. Μετά γνώρισα μία “φίλη” που είχε πάρει ένα κάρο άντρες και μολονότι δεν κάναμε ποτέ σχέση, πηδηχτήκαμε κάμποσες φορές. Αυτή ήταν η πρώτη γυναίκα με ξυρισμένο μουνάκι που γάμησα. Καθαρό, περιποιημένο, ήταν σα να μου έλεγε “φάε με”. Και το έφαγα. Πέρασα καλά και μου έφυγε και το κόλλημα με τις παρθένες. Ποτές δεν έφαγα γκόμενα σε one night stand εκτός από την “φίλη” που ανέφερα. Όλες τις άλλες φορές ήταν σε σχέση σταθερή κλπ κλπ. Δεν ξέρω αν αυτό με έκανε σπουδαίο γκόμενο, εξάλλου γρήγορα έπαψε να με απασχολεί, επειδή, όπως είπα, το γλειφομούνι το έκανα και για μένα ή κυρίως για μένα. Κάποιες γκόμενες μου είπαν πως κάβλωναν όταν μετά το γλειφομούνι κάναμε σεξ και φιλιόμασταν, επειδή έτσι γεύονταν στο στόμα μου το μουνάκι τους. Είμαι μουνάκιας λοιπόν και το παραδέχομαι. Με τους φίλους μου δεν λέω ποτέ τα σεξουαλικά μου και έτσι δεν τους έχω δώσει το θάρρος να μου ανοιχτούνε κι αυτοί. Έτσι δεν ξέρω πόσοι κάνουν μουνοβούτι και πόσοι όχι. Στις συνηθισμένες αφηγήσεις του στιλ “τη γάμησα, την έσκισα, την τρύπησα” κανείς δε λέει “της έριξα κι ένα γλειφομούνι”. Ίσως το θεωρούν ταμπού και δεν το λένε, αποκλείεται να είναι τόσο λίγοι οι γλειφομούνηδες. Εξάλλου κι εγώ δε λέω τίποτα. Όντας ζηλιάρης από τους σπάνιους, δεν λέω κουβέντα για τις γκόμενές μου, γιατί δε θέλω οι άλλοι να τις βλέπουν και έπειτα να σκέφτονται τι τους έχω πει για αυτές.

ΥΓ: Ο πίνακας είναι του Κουρμπέ, λέγεται “η προέλευση του κόσμου”.

Η καταστολή τών ορμών

2011-06-11T02:54:00.002-10:00

Υπήρχε μία “φίλη” που πηδιόμασταν στις αναβροχιές. Φακ μπάντι το λένε οι αμερκάνοι. Δεν ήταν κι άσχημα. Ήταν σα να τρως έξω, χωρίς να έχεις μαγειρέψει δλδ. Εκεί λοιπόν που είχαμε κρατήσει μια επαφή με παίρνει και μου λέει πως παντρεύεται. Πάντα υπερβολική. Απλώς είχε βρει ένα καλό παιδί και “το βλέπουμε σοβαρά”. Ok, θα του πεις τα πάντα; τη ρωτάω. “Όχι, ό,τι χρειάζεται να ξέρει.” Το καταλαβαίνω αυτό, γιατί να δίνουμε λεπτομερή αναφορά, το παρελθόν έχει και καφρίλες που ντρεπόμαστε να ομολογήσουμε, εξάλλου ένας καινούργιος άνθρωπος είναι μια καινούρια αρχή, άσε το παρελθόν να κοιμάται. Συναντηθήκαμε και ήταν μια ιδέα πιο σοβαρή από ό,τι συνήθως. Και το παιδί καλό παιδί. Είπαμε τα τετριμμένα, κύλησε ανιαρά η ώρα, έφυγα. Τι να πω, αφού μόνο φακ μπάντις ήμασταν, πώς να γίνουμε οικογενειακοί φίλοι; Σε αυτό το επίπεδο η σχέση δεν υφίσταται. Πάντως επειδή μου στάθηκε ψυχή τε και σώματι (και τι σώμα!) στα δύσκολα, θα πω κάτι τετριμμένο, αλλά αληθινό: τη σκέφτομαι με εκτίμηση και σεβασμό. Αναρωτιόμουν λοιπόν τι θέλει με ένα παιδί που δεν είναι στο δικό της μήκος κύματος σεξουαλικά. Πρέπει να πέρασε εφηβεία και μετέπειτα χωμένο στα βιβλία. Εδώ ακόμη κι εμένα με σνόμπαρε, που έχει και δίκιο βέβαια, γιατί στο σεξ είχε άλλες παραστάσεις, όχι ψόφια πράγματα. Είπε -σε ανύποπτο χρόνο- ότι ήθελε να κάνει στροφή, να είναι μέσα στο σπίτι με ένα σπιτόγατο άντρα, να περνάνε καλά και ήσυχα. Δεν την αδικώ, είχε γνωρίσει πολλούς τσόγλανους και μερικούς τους είχε -για κακή τύχη- ερωτευτεί. Κάτι τέτοιο με έβαλε σε ανησυχία: μήπως από κάποια ηλικία κι έπειτα κάνουμε σχέσεις προσπαθώντας να εξορκίσουμε δαίμονες του παρελθόντος, αμαρτίες, ελαττώματα και σφάλματα που κουβαλάμε; Κι αν είναι έτσι, τελικά καταφέρνουμε να ξεφύγουμε ή μας στοιχειώνουν όλη μας τη ζωή και κάποια στιγμή γυρνάμε πίσω; Κι αν η νέα ζωή που θέλουμε να φτιάξουμε, αυτή η εξιλέωση για τα παλιά λάθη, αυτή η απόδραση από την παλιά ζωή, αν όλο αυτό το πακέτο δε μας ταιριάζει και η καρδιά μας ποθεί άλλα, πιο μεγάλα, τότε τι κάνουμε; Πώς χωράμε αυτήν την καρδιά στα περιθώρια που χαράξαμε αυθαίρετα; Εύχομαι να ευτυχήσει η καλή παλιά μου φίλη…

Άλλη περίπτωση: μία κοπέλα που κάναμε παρέα. Είχαμε μπεκρουλιάσει σε μπαράκια Τω Καιρώ Εκείνω Της Μεγάλης Μου Καφρίλας, εκείνη μέθαγε βαριά αλλά δεν την έπιανε εκτός και αν ήταν εποχές ερωτικής απογοήτευσης. Ποτέ δε μου άρεσε, δεν υπήρξε χημεία και όταν μου την έπεσε (ενώ είχα ήδη σχέση και το γνώριζε) την έκανα πέρα (μπορεί να φαίνεται πολύ σεμνότυφο, αλλά δεν την γούσταρα καθόλου και εκείνον τον καιρό κυκλοφορούσα πολύ ωραίο μουνί, μαλακία θα ήταν το κέρατο). Ας επανέλθω: εκείνη από εφηβάκι ήταν επαναστατημένο νιάτο κι αγριμάκι, έτσι όταν έμεινε μόνη άρχισε να ανεβάζει στροφές. Ξενύχτια 7 μέρες τη βδομάδα, καινούργιος γκόμενος κάθε βδομάδα ο οποίος επιλεγόταν σε κάποια μπαρότσαρκα, βαριά μεθύσια, φουγάρο στο κάπνισμα, δουλειά στο φουλ, έρωτες με πολύ καμμένους τύπους, οι οποίοι έδειχναν να έχουνε ρεμπελο-μποέμικο στιλ. Έτσι πέρασε καμιά δεκαετία, έφτασε τα 30, είχαμε κάτι αραιές τηλεφωνικές επαφές Πρωτοχρονιά και Πάσχα και ξαφνικά με παίρνει να μου πει ότι παντρεύεται.

Παρντόν;

Αυτή που έλεγε δε θα παντρευτώ, θα κάνω εξώγαμο αν με πιάσει το μητρικό φίλτρο κλπ, είχε αποφασίσει να παντρευτεί. Ο τύπος ήταν θεούσος. Μιλάμε για συντηρητικούκλα, τόσο συντηρητικός που όταν άκουσα κάτι μαλακίες άρχισα να σιγοβράζω στο ζουμί μου και να εύχομαι να περάσει η ώρα γιατί το σαβουάρ βιβρ επέβαλε να μην αρχίσω τις ιδεολογικές μου αντιρρήσεις σε τέτοια κοινωνική περίσταση. Φεύγοντας από εκείνην την εφιαλτική συνάντηση είχα ένα φλας μπακ και θυμόμουν ότι σε κάποιο πρόσφατο τηλεφώνημα εκείνη μου υπερασπιζόταν κάτι σαχλαμάρες συντηρητικές που με ξένισαν. Είχε αρχίσει να της αλλάζει τα μυαλά ο θεούσος ή εκείνη προσπαθούσε να πείσει τον εαυτό της; Δεν ξέρω τι έγινε γιατί ξέκοψα, μου φαινόταν πολύ βαρετό να κρατήσω επαφές. Άλλο ένα παρελθόν που το σκέπαζε η ταφόπλακα. Πού πήγαν εκείνα τα γλέντια μας που βγάζαμε γλώσσα σε κάθε μαλακία, που δε σεβόμασταν τίποτα, που μας πύρωνε επαναστατική διάθεση; Λες και ήμασταν κλαράκια που καήκαμε και τώρα έχουμε γίνει στάχτη. Νιώθω ότι η στάχτη αυτή έχει κατακάτσει πάνω στο δέρμα μου, έχει μπει στους πόρους μου. Γιατί αν οι γύρω μου έχουν γεράσει τόσο επικίνδυνα και έχουν γίνει τόσο επικίνδυνα συντηρητικοί αυτό δε με βγάζει απέξω: έχω κι εγώ καταστείλει τον αυθορμητισμό, τις παρορμήσεις, τη μαγκιά μου. Κάποια πράγματα καλό είναι να τα θυσιάζουμε, όταν αυτό που θα κερδίσουμε μας αρέσει περισσότερο. Τι κέρδος όμως έχουμε όταν αλλάζουμε τον εαυτό μας για να χωρέσει σε ένα πλάνο ζωής που κάποτε φτύναμε; Πού θα καταλήξουν όλα αυτά τα νιάτα που μεγαλώνοντας γίνονται ζόμπι σαρκοφάγα αρχίζοντας τον κανιβαλισμό από τον εαυτό τους;

Γυναικεία καθυστέρηση

2011-06-11T02:47:00.000-10:00

Όχι, δε θα μιλήσω για την καθυστέρηση του έμμηνου κύκλου, αλλά για την εκνευριστική καθυστέρηση της γυναίκας που ετοιμάζεται να βγει έξω για οποιοδήποτε λόγο (τσίχλες/ ψώνια/ βόλτα/ νυχτερινή έξοδος). Εντάξει, εντάξει, έχετε δίκιο, γράφω άλλο ένα κείμενο το οποίο είναι καταγγελτικό εκ του ασφαλούς, πάντα κάνω κριτική στον Άλλο -που εν προκειμένω είναι η γυναίκα- είμαι γυνόφοβος, μισογύνης κλπ κλπ, αλλά και πάλι είναι μαλακία να χαλάς 50 λεπτά από το πρωινό σου για να ετοιμαστείς για τη δουλειά. Προσοχή, αυτά τα 50 λεπτά δεν περιλαμβάνουν το πρωινό, επειδή εγώ είχα ήδη ξυπνήσει, κλάσει, κατουρήσει, πλυθεί, ντυθεί και ετοιμάσει το πρωινό.

Μιλάμε πάντα για συγκεκριμένη πρώην, η οποία δε διαφέρει και πολύ από τη γενική εικόνα τής γυναίκας που έχω ζήσει. Δε θέλω μαλακίες ότι νταραβερίζομαι μόνο κοκότες, έχω πιάσει όλο το φάσμα θέλω να πιστεύω. Κοινοί παρονομαστές πολλοί, ένας από τους οποίους η καθυστέρηση πριν την έξοδο. Δεν μπορώ να βρω τα αίτια: το λάιφ στάιλ στο οποίο έχει εγκλωβιστεί η γυναίκα, τα γυναικεία κοινωνικά πρότυπα, δεν ξέρω τι να πω. Τραγικό θύμα αυτής της μαλακίας εγώ, που έπρεπε πριν βγούμε να υποστώ μία εκνευριστική αναμονή, αφού ετοιμαζόμουν με μία διαφορά μίας – μιάμισης ώρας. Παρακάτα ακολουθούν διάφορες λύσεις που έκρινα πως θα μπορούσαν να με παρηγορήσουν για τον χαμένο χρόνο:

Ανοίγω τον τηλεφωνικό κατάλογο και πέρνω όποιον παλιόφιλο μπορώ να θυμηθώ. Σε περίπτωση που η γκόμενα αργούσε πολύ, έπαιρνα και φίλες, “φίλες” ή πρώην γκόμενες για να την κάνω να επιταχύνει. Το τελευταίο την τσίτωνε πολύ και εκτός από μουρμούρα, την έπιαναν πού και πού τα στομαχικά της όλο το βράδυ.

Κάνω δουλειές του σπιτιού: απλώνω μπουγάδα, πάω τα σκουπίδια στον κάδο, αλλάζω το νερό τής γάτας. Αρνητικό: είναι δουλειές που κανονικά έπρεπε να μοιραζόμαστε.

Κυκλοφορώ με τα σώβρακα, σερφάρω ίντερνετ, χαζεύω τηλεόραση, παίζω μουσική στο σιντί, μέχρι 10 λεπτά πριν ετοιμαστεί. Εντωμεταξύ, όσο εκείνη ετοιμαζόταν και έβλεπε εμένα να είμαι χαλαρός τσατιζόταν, προσπαθούσε να με βάλει στην πρίζα, να με αγχώσει. Εγώ πάλι βαριόμουν γιατί είναι μαλακία κάποιος άλλος να σου δημιουργεί κενό χρόνο με το στανιό και να πρέπει εσύ να βρεις λύση για το πώς θα τον γεμίσεις.

Μία φορά ξάπλωσα και με πήρε ο ύπνος. Δεν κάνω πλάκα. Αντί να με αφήσει και να βγει μόνη της με σήκωσε! Μιλάμε για τόσο ανασφαλές πλάσμα.

ΥΓ: Κάποιοι προσπάθησαν να μας κάνουν μετροσέξουαλ για να περνάμε τα ίδια βάσανα στον καθρέφτη. Αντίσταση, αδέρφια.

Ο άντρας τής γυναίκας του

2011-06-11T02:45:00.001-10:00

Ο αγαπητός και κολλητός φίλος ήταν καλό παιδί, αλλά λίγο επιφανειακό. Μεγάλωσε με Ράμπο, Τερμινέιτορ, τηγανητές πατάτες και χάμπουργκερ/ σουβλάκια. Το νου του τον είχε (και τον έχει, υποθέτω) στις γυναίκες. Γενικά δεν ήταν άπιστος, αλλά όποτε ήταν ελεύθερος κυνηγούσε ανελέητα. Όταν ήρθε στη δουλειά (βασικά εγώ τον πρότεινα) πήδηξε 2 γκόμενες συναδέλφους που εγώ απλώς τους έλεγα καλημέρα. Μετά αρχίσαν να μου μιλάνε πιο πολύ. :) Δεν είναι ομορφόπαιδο, απλώς έχει τρόπο.

Καθώς περνούσαν τα χρόνια άρχισε να ψάχνεται για να κατασταλάξει σε μία σχέση. Παράδοξο για άντρα κυνηγό, για ” hitman”, αλλά μάλλον φταίει και η οικογένειά του που τον μεγάλωσε έτσι. Κάνει μία σχέση που τράβηξε 2-3 χρόνια, χωρίζουν. (Πάλι η οικογένειά του φταίει, δεν γούσταραν και πολύ την κοπέλα, αν και ήταν το πιο ήσυχο πλάσμα που είχα γνωρίσει ποτέ μου.) Κάνει δεύτερη πολυετή σχέση, αλλά ο ίδιος βαριόταν τόσο πολύ στο κρεβάτι που άρχισε να την κερατώνει ασύστολα. Ενώ είχε βάλει πλώρη για γάμο, ενώ είχε γνωρίσει το σόι της, λίγο πριν γνωριστούν τα σόγια μεταξύ τους γνωρίζει Εκείνη. Εκείνη ξέρει ότι είναι δεσμευμένος, αλλά πηγαίνει μαζί του. Εκείνος κολλάει. (Γιατί; Δεν το κατάλαβα ποτέ.) Χωρίζει την άλλη, ξεκινάει σχέση με το καινούργιο πρόσωπο και -όπως έκανε και με τις προηγούμενες δύο- μας τη συστήνει. Η παρέα αντιδρά θετικά (αν κι εγώ θεωρώ πως ήταν η πιο πονήρω από τις προηγούμενες, θα καταλάβετε γιατί).

Αρχίζουμε τις κοινωνικότητες, βγαίνουμε μαζί, πηγαίνουμε εκδρομές, κάνουμε ό,τι κάναμε και παλιότερα, όμως κάτι έχει αλλάξει. Λίγο το γεγονός ότι η Εκείνη κοιτάει όλες τις γκόμενές μας αφ’ υψηλού, λίγο οι προφάσεις της που αρχίζουν να πληθαίνουν με αποτέλεσμα να μην έρχεται τόσο συχνά στην παρέα, αρχίζω να ψυλλιάζομαι ότι δεν μας πάει. Σταρχίδια μου βέβαια! Οι γυναίκες της υπόλοιπης παρέας αρχίζουν να τη θεωρούν ψηλομύτα και δεν έχουν άδικο. Εντω μεταξύ, όποτε βγαίνουμε με τον φίλο οι 2 μας, πάντα τον έπαιρνε 2-3 τηλέφωνα. Έπειτα άρχισε αυτός να την παίρνει 2-3 τηλέφωνα (πεντάλεπτα, δεκάλεπτα κι εγώ να μετράω τις βαρκούλες για να περάσει η ώρα). Έλα ρε μαλάκα, τελείωνε, αφού θα τη δεις μετά, δε βαριέσαι να μιλάτε πέντε φορές στο τηλέφωνο; του λέω εγώ, αλλά με γράφει.

Η τελευταία σκηνή του έργου παίχτηκε ως εξής: ο φίλος αραίωσε τις εμφανίσεις στην παρέα. Πείστηκε ότι πρέπει να την παντρευτεί και αρχίσαν να συζούν. Η προετοιμασία του σπιτιού τον γάμησε στη δουλειά και όποτε σχόλαγε πήγαινε για δουλειές του σπιτιού. Οι επισκέψεις στο σόι πύκνωσαν. Άρχισε τα κολλητιλίκια με τον κοινωνικό κύκλο τής Εκείνης. Εμείς τον ενθαρρύναμε για το γάμο, του ευχηθήκαμε, γλεντίσαμε στον αρραβώνα και εκείνος… δεν κάλεσε ΚΑΝΕΝΑΝ από την παρέα (9 χρόνια φιλίας πεταμένα) στο γάμο του, ο οποίος έγινε ενάμιση χρόνο μετά τον αρραβώνα. Σε αυτόν τον ενάμιση χρόνο είχε βέβαια φροντίσει να εξαφανιστεί με διάφορες προφάσεις. Εκτός από μαλάκας δηλαδή, είναι και κότα.

ΥΓ: Για το γάμο έμαθα από κοινό μας φίλο που είχε προσκληθεί, αλλά απόρησε που δεν είδε τους “κολλητούς” του στο γάμο. Μετά… κατα το κοινώς λεγόμενο, έμεινα μαλάκας. Ο προβληματισμός, αγαπητό αναγνωστικό κοινό, είναι απλός: η απλή και μονοκόμματη ψυχολογία ενός επιφανειακού άντρα, χωρίς προφανείς λόγους, δίχως προσβολή της τιμής, της περιουσίας, της αξιοπρέπειας, πώς γίνεται να κόψει φίλους γκαρδιακούς; Μπορεί κάποιος να πετάξει έτσι φιλίες χρόνων και να γίνει το σκυλάκι τής γυναίκας του, το οποίο θα το βγάζει βόλτα μαζί με τις φιληνάδες της;;; Δυσαπάντητα ερωτήματα.

Πότε τελειώνει ο έρωτας

2011-06-11T02:43:00.000-10:00

Μία φίλη επέμενε ότι παύουμε να ερωτευόμαστε στα 25. Εγώ -προσωπικοί λόγοι- έβαζα όριο τα 30. Δεν καταλήξαμε. Συμφωνήσαμε ότι το μόνο που μας φτιάχνει πλέον στο άτομο που γουστάρουμε είναι η καψούρα. Το ότι εκείνο το άτομο κατορθώνει να μας καβλώνει ανεπανόρθωτα. Ξέρει την ιστορία μου. Δεν είμαι ερωτευμένος, έχω σεξο-εθισμό για την ίδια γκόμενα. Δε φαίνεται να ελαττώνεται, δε φαίνεται να ξεπερνιέται. Δεν μπορώ να το πω έρωτα. Όταν είναι μακριά μου τη σκέφτομαι γυμνή στο κρεβάτι (κι αλλού). Όποτε είμαστε κοντά έχω το νου μου στο πότε θα πηδηχτούμε. Όταν ξεθυμάνω, όλα αλλάζουν. Χαλαρώνω, απορώ πού βρίσκω τόση καψούρα.

Μετά πάλι το ίδιο σκηνικό.

Κι εκείνη το έχει παρεξηγήσει.

Νομίζει ότι είναι έρωτας, θέλει αγκαλίτσες, τρυφερότητες, επετείους, να κοιμόμαστε αγκαλιασμένοι.

Ενώ εγώ, ακόμα κι αν περπατάμε χέρι χέρι στο δρόμο, είμαι μονίμως σηκωμένος. Κατάρτι!

ΥΓ: Για την ώρα σημασία έχει να παίρνει ο καθένας αυτό που θέλει, αλλά νομίζω ότι, όταν βάζεις διαφορετικό πλαίσιο (γαμήσια ο ένας, οικογένεια η άλλη) δύσκολα μένεις ικανοποιημένος. Σε τρώει συνέχεια που ο άλλος δε συμμερίζεται την εικόνα που έχεις για τη σχέση.

...ήτανε ψεύτικος, μπορεί, ο έρωτάς σου...

2011-06-11T02:39:00.000-10:00

…ρωτώ διαβάτες στα στενά / αν είδαν μάθια καστανά/ σαν τα δικά σου…

Τον πρώτο καιρό της γνωριμίας μας ένιωθα ότι απλώς είχες ενθουσιαστεί που είχες γνωρίσει έναν …μούτσο, ένα ναυτάκι ζουμπουρλούδικο. Όλες οι φίλες σου ήταν με γκόμενο, εσύ μπακούρισσα, ήθελες να ζήσεις (υποθέτω) την εμπειρία. Δεν σκεφτόμουνα έτσι, απλώς μερικές φορές (στην αρχή, πολύ αρχή) μού έρχονταν κάτι τέτοιες φλασιές. Μετά τα ξέχασα όλα αυτά γιατί ήταν πολύ κακές σκέψεις και εγώ είχα βουτήξει στα βαθιά νερά σου.

Έπρεπε να χωρίσουμε για να αρχίσω πάλι να σκέφτομαι μήπως ερωτεύτηκες την ιδέα του να είσαι ερωτευμένη. Είναι αργά τώρα που κάθομαι και γράφω τούτη την ανάρτηση και έχουν περάσει έξι (ή εφτά; έπαψα να μετρώ) χρόνια, τίποτε από όλα αυτά δεν έχει σημασία πια, αν με αγάπησες ή όχι, αν ήταν αλήθεια ή όχι, γιατί τώρα πια αυτό που μετράει είναι πως εγώ, ο άνθρωπος που είμαι τώρα, δεν πιστεύω πως με αγάπησες (και ίσως δεν πιστεύω στον έρωτα). Τόσο ξένη έχει γίνει η καρδιά μου… κι η καρδιά σου, βέβαια. Τώρα δεν μπορώ καν να σου πω αν σε αγάπησα. Ίσως είναι μαλακία που σκέφτομαι έτσι, αλλά από τότε που χωρίσαμε δεν έχω ερωτευτεί ξανά κι επιπλέον έχω αναθεωρήσει για όλες μου τις σχέσεις. Όταν αναρωτιέμαι ή όταν με ρωτάνε λέω πως δεν έχω ερωτευτεί ποτέ. Ίσως μία φορά εκεί, στα είκοσι. Όχι εσένα, βέβαια, αλλά μια άλλη κοπέλα, ανασφαλή, που παραλίγο να παντρευτώ και που άφησα όταν πάτησε πόδι για γάμο.

Ξέχασα τι χρώμα έχουν τα μάτια σου, δεν πιστεύω πως σε αγάπησα, πως με αγάπησες… τελικά τι μένει απ’ όλα αυτά; Όταν θα είμαστε 80 χρόνων τι από όλα αυτά θα έχει σημασία; Θα πονάμε και θα κλαίμε για κάποιον έρωτα; Στη δική μας σχέση και στο δικό μας χωρισμό κατάλαβα για πρώτη φορά τι σημαίνει πως ο χρόνος είναι γιατρός (ο χρόνος είναι λήθη, ο χρόνος είναι αναισθητικό, σου μουδιάζει το κομμάτι του εαυτού σου που πονά). Το μόνο που με λυπεί είναι τούτο το κουσούρι που μου έμεινε: δεν πιστεύω ότι υπάρχει έρωτας. (Αλλά δε σε κατηγορώ και για αυτό. Εγώ νιώθω έτσι, είναι η δική μου αντίδραση σε εκείνη την παλιά πληγή.)

Το τραγουδάκι είναι αφιερωμένο σε όσους έρχονται και διαβάζουν τούτες τις σειρές. Αφού υπομένουν το πικρό μου κείμενο, ας γλυκαθούν από τη μουσική.

Η τελευταία φορά

2011-06-11T02:17:00.000-10:00

Όσοι έχουν δει το Closer θυμούνται καλά τη στιγμή που ο Larry έχει κάνει έρωτα με την Alice στο ξενοδοχείο, αλλά δεν γνωρίζει πως είναι η τελευταία φορά. Αναρωτιέμαι πώς νιώθει κανείς όταν κάνει έρωτα με κάποιον/-α και γνωρίζει ότι δεν πρόκειται να ξανασυμβεί.

Όταν το έκανα για τελευταία φορά με εκείνη, δεν το γνώριζα ότι ήταν η τελευταία φορά. Ήταν κάπου στα Πατήσια. Έμενα εκεί για κάμποσο καιρό. Τώρα είναι κι αυτό από τα μέρη τής Αθήνας όπου ο χρόνος έχει σταματήσει, έχει καθίσει σαν τη σκόνη. Την είχα ήδη κερατώσει, αλλά η συμπεριφορά μου δεν είχε αλλάξει. Δεν έχω απάντηση στο γιατί την κεράτωσα. Μου την έπεσε η άλλη και φίκι φίκι, αυτό ήταν άλλο.

Εκείνη όμως ήταν έτοιμη να με παρατήσει και πρέπει να είχε αρχίσει να βλέπει κάποιον άλλο παράλληλα. Τον λέγανε Δ. και έπειτα ήταν και κάποιος Γ., την περιτριγυρίζαν, το έμαθα μετά και από πλάγιους δρόμους. Στο δωμάτιο εκείνο ήρθε και κάναμε έρωτα και το δωμάτιο έμενε όρθιο ενώ όλα γύρω κατέρρεαν σε συντρίμμια. Τώρα περνάω έξω από αυτό το σπίτι κι οι τοίχοι του είναι διάφανοι. Μέσα στο δωμάτιο είμαστε εμείς και κάνουμε έρωτα, σα σύμπλεγμα της Πομπηίας.

Όχι, δεν έχω κάνει ποτέ έρωτα ξέροντας πως αυτή η φορά είναι η τελευταία. Όποτε όμως στρέφω το βλέμμα μου σε εκείνη τη στιγμή, νιώθω παράξενα. Βλέπω εμένα ανυποψίαστο. Νοσηρή περιέργεια να κοιτάω ξανά και ξανά τον εαυτό μου λίγο πριν το χωρισμό. Το μυαλό μου μουδιάζει αναπαράγοντας αυτή τη σκηνή. Αυτή η σκηνή παίχτηκε από δύο ανθρώπους. Έπειτα χωρίσαμε. Δεν υπάρχει τίποτε που να τη ζωντανεύει, είναι χαμένη στη μαύρη τρύπα του χρόνου, όπως χάνονται οι ζωές όλων. Εγώ όμως επιστρέφω και την ξαναζώ. Αν υπάρχει κόλαση, τότε θα είναι ένα dvd player, χωρίς τηλεκοντρόλ, όπου θα βλέπεις τις πιο άσχημες στιγμές της ζωής σου σε αιώνια επανάληψη. Ή αν υπάρχει κόλαση, τότε βρίσκεται εδώ και τώρα -είναι flash back στις στιγμές που μας πληγώνουν.

ΥΓ: Ο Larry χαστούκισε την Alice στην ταινία. Εγώ δεν το έκανα ποτέ, ούτε το θέλησα, ούτε το θέλω.

Ένας επιφανειακός τύπος

2011-06-11T02:13:00.001-10:00

Είμαι επιφανειακός. Στις γνωριμίες με αγνώστους θα με χαρακτήριζα χάχα. Συμφωνώ πολύ εύκολα. Οι εγωπαθείς κολακεύονται. Ψάχνουν κι αυτοί κάποιον να τους ακούει και να συμφωνεί μαζί τους. Οι άλλοι με θεωρούν ανιαρό. Θέλουν κάτι να διακρίνουν, δεν το εντοπίζουν και έτσι απομακρύνονται.

Κάποια στιγμή γνώρισα εκείνη. Μπήκε μέσα στην καρδιά μου, στην αναπνοή μου, στην ψυχή μου, στο μυαλό μου με τόση ορμή που δεν μπορώ πια να φανταστώ ότι ζούσα κάποτε χωρίς να τη σκέφτομαι. Ήταν μία μοναδική ευκαιρία να την κρατήσω κοντά μου τότε που κι εκείνη γούσταρε. Ήταν καλοκαίρι του 2002. Η ευκαιρία χάθηκε εξαιτίας μιας άλλης γκόμενας.

Τι είχε η άλλη; Θα απαντήσω ειλικρινέστατα: είχε μεγάλα βυζιά, έκανε πολλά τσιμπούκια και last but not least έδινε κώλο. Είχα χάσει το νου μου, όποτε βρισκόμασταν μαζί (και αυτό συνέβαινε 5 με 6 μέρες το μήνα γιατί ζούσαμε σε απόσταση) πηδιόμασταν συνέχεια και με πολλή φαντασία. Φαντασία… αυτό έπρεπε να το είχα προσέξει. Πηδιόμασταν, αλλά εγώ σκεφτόμουν την άλλη. Κι έτσι το σεξ ήταν ακόμα πιο φανταστικό.

Η άλλη: μονίμως φευγάτο βλέμμα, πάντα αέρινη, λεπτό λυγερό κορμί, μικρό στήθος, μεγάλα μάτια. Όποτε βρισκόμασταν και τα λέγαμε μιλούσε τόσο κοινότοπα που προσπαθούσα να καταλάβω γιατί με άναβε τόσο. Δεν το κατάλαβα. Έχουν περάσει 8+ χρόνια από την πρώτη μας γνωριμία και την θέλω όπως τότε. Έχω αλλάξει σχέσεις, έχω κλάψει για χωρισμούς κι όμως, όποτε κάνω σεξ σκέφτομαι ότι γαμιόμαστε με εκείνη. Μην το περιορίσω βέβαια στο πήδημα. Τη σκέφτομαι κάθε μέρα, της τηλεφωνώ όποτε μπορώ, πηγαίνω Αθήνα για δουλειές και τη βρίσκω για να πιουμε ένα καφέ, δεν έχω το νου μου συνέχεια στο σεξ. Αν ήταν έτσι θα την είχα ξεχάσει, πιστεύω. Τώρα δε μπορώ.

Υπάρχουν λεπτομέρειες που αρκούν για να φανεί τι μου συμβαίνει:

Δε μου αρέσει το κάπνισμα. Όταν όμως βλέπω εκείνη να καπνίζει θέλω να φιλήσω τα δάχτυλα που κρατάνε το τσιγάρο. ~~Έχω την αίσθηση~~ Είμαι βέβαιος πως ό,τι κάνει είναι μοναδικά εξαιρετικό.

Πάντοτε είχα την επίγνωση ότι οι άλλοι άντρες δεν τη θεωρούν όμορφη. Περνάει για ένα καθημερινό κορίτσι. Έχω αυτή τη βεβαιότητα, παράλληλα με τη σιγουριά πως δεν έχει υπάρξει πιο όμορφη γυναίκα στον πλανήτη.

Σε όλες τις γυναίκες που με ενδιέφεραν τους είχα δείξει από την αρχή τι ένοιωθα. Με εκείνην μου πήρε 5 χρόνια.

Έχω συνειδητοποιήσει πως ποτέ δεν κάναμε μία ουσιαστική συζήτηση, μία βαθιά συζήτηση, μία συζήτηση που να με κάνει να νιώθω πως κάτι βαθύ μας συνδέει. Παρόλα αυτά το μεγαλύτερο όνειρό μου είναι να ναυαγήσουμε σε ένα έρημο νησί κλπ κλπ κλπ… για πάντα.

Μόνος μου δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Τίποτα. Η κατάσταση είναι απολύτως στα χέρια της. Μόνο εκείνη ή οι συγκυρίες θα μπορούσαν να μας φέρουν κοντά, πράγμα το οποίο θεωρώ απίθανο έτσι όπως είναι τα πράγματα.

Επιθυμίες

Σαν σώματα ωραία νεκρών που δεν εγέρασαν
και τάκλεισαν, με δάκρυα, σε μαυσωλείο λαμπρό,
με ρόδα στο κεφάλι και στα πόδια γιασεμιά —
έτσ’ η επιθυμίες μοιάζουν που επέρασαν
χωρίς να εκπληρωθούν· χωρίς ν’ αξιωθεί καμιά
της ηδονής μια νύχτα, ή ένα πρωί της φεγγερό.

Κ. Π. Καβάφης

...κουβέντες τού κώλου...

2011-06-11T02:00:00.000-10:00

Έχω μόνο μία φίλη. Μόνο μία έχω, επειδή δεν πιστεύω γενικά στη φιλία ανδρών και γυναικών. Αυτήν την έχω σαν αδερφή και βέβαια όχι επειδή είναι μπάζο. Το αντίθετο θα έλεγα: είναι όμορφη, αλλά το δοκίμιο για τη φιλία ανδρών και γυναικών μπορεί να περιμένει.

Σήμερα θέλω να μιλήσω για κάτι που μου έχει πει εκείνη η -μοναδική- φίλη. Κάποια φορά που μου μιλούσε για γκομενικά θέματα έθιξε το θέμα του κωλοδάχτυλου. Είχε έναν γκόμενο τότε (μιλάμε για οχταετία πριν) ο οποίος όποτε είχε χαλαρή στύση ή βραδυπορούσε στο σεξ ζητούσε κωλοδάχτυλο για να γίνει τούρμπο. Μιλάμε πως ήταν σα να έβαζες σούπερ αμόλυβδη στο αμάξι. Πολλά οκτάνια το κωλοδάχτυλο.

…Έλα όμως που η φίλη δεν ήθελε να βουτήξει το δάχτυλο στη βρώμα! Την καταλαβαίνω απολύτως. Εξάλλου – όπως μου είχε πει- την έβαζε σε σκέψεις αυτή η επιθυμία για κωλοδάχτυλο. Μήπως είναι κρυφοπούστης; (Παρντόν, γκέι ήθελα να πω.) Η ιδέα κατέληξε να είναι τόσο έμμονη που άρχισε να γίνεται βεβαιότητα και η φίλη μου ξενέρωσε. Την ξενέρωνε να της ζητάει ο φίλος της κωλοδάχτυλο.

Εντωμεταξύ εγώ έκανα γκάλοπ στην αγορά. Ένα γκομενάκι που πηδιόμασταν όταν είχαμε κι οι δυο ξεραΐλες μου εξομολογήθηκε ότι το κωλοδάχτυλο ήταν το πουστόμετρό της. Το έχωνε δοκιμαστικά στον γκόμενο και όποιος το δεχόταν έπαιρνε έναν αρνητικό πόντο λόγω ομοφυλοφιλικής κλίσης. Εκείνο το γκομενάκι εκτιμούσε ιδιαίτερα όσους αρνιόντουσαν το δάχτυλό της να εξερευνά τα κωλομέρια τους για να βρει φωλίτσα. (Όχι, σε εμένα δεν το δοκίμασε ποτέ. Μόνο σε υποψήφιους γκόμενους το έκανε, ποτέ σε περιστασιακούς γαμησοπαρτενέρ.) Άλλη γκομενίτσα που φλέρταρα αλλά με χυλοπίτιασε και για κάτι φεγγάρια είχε γίνει παρεάκι, μου είπε πως κατά τη γνώμη της ο άντρας που δε δεχόταν με τίποτα δάχτυλο ήταν μάλλον ομοφοβικός, άρα μάλλον κρυπτομοφυλόφιλος. (Prosopika theoro oti o defteros sillogismos einai poliplokos kai aporiptetai logo Occam’s razor. Eksallou i en logo gomena htan poly yoohoo sto myalo kai giafto einai akoma anipantri oso ki an prospathei na vrei malaka, xaxaxa :^P )

Εμένα μόνο μία γκόμενα προσπάθησε να μου βάλει δάχτυλο. Η…ζημιάρα, όπως λέει κι η φίλη μου η τραβελίριους. Το προσπάθησε μία φορά, εγώ κάτι της είπα για να μαζευτεί και εκεί τελείωσε. Συνεχίσαμε να πηδιόμαστε, δηλαδή. Μετά όμως καθόμουν και σκεφτόμουν τι μπορεί να της είχε περάσει από το ανύπαρκτο μυαλό. Κατέληξα στο συμπέρασμα πως κι αυτή η απόπειρα κωλοδάχτυλου που έκανε ήταν αποτέλεσμα τής μαλακισμένης γυναικοπαρέας την οποία συναναστρεφόταν. Ένα συνοθύλευμα από παρθένες, χαζοπούτανα και τσουλάρες υπό τον τίτλο φίλες-συμφοιτήτριες. Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι κάποια μαλακισμένη θα πέταξε την ιδέα και η δικιά μου πήγε να την εφαρμόσει.

Κι έτσι ερχόμαστε στην τοποθέτησή μου. Ποτέ μα ποτέ δε με κάβλωνε η ιδέα να έχω στον πισινό μου το δάχτυλο μιας γκόμενας. Νομίζω ότι κάτι τέτοιο θα με ξεκάβλωνε αυτοστιγμεί. Πατ κιουτ. Δεν ξέρω και δεν μπορώ να φανταστώ γιατί κάποιοι το θέλουν, αλλά, αν πράγματι τους καβλώνει, τότε ίσως να τους αρέσει και το real thing. Δενξέρω. Κρίνω με βάση τις δικές μου προσλαμβάνουσες. Εξάλλου, μακριά από τον κώλο μου κι ας είναι όπου αλλού θέλει.

Επίσης δεν ξέρω για ποιο λόγο κάποιες γυναίκες βάζουνε δάχτυλο και δεν ενοχλούνται. Τι ευχαρίστηση τους δίνει αυτό το πράγμα; Μήπως νιώθουν ότι εξουσιάζουν-ταπεινώνουν το αρσενικό; Δεν μπορώ να φανταστώ άλλο λόγο. Όπως και να έχει, το όλο θέμα είναι μπλιαχ και μαλακία. Πολύ θα ήθελα να άκουγα κι άλλες γυναικείες γνώμες, ειδικά από γυναίκες που δε φοβούνται να χαλάσουν το μανικιούρ. Να μου πουν γιατί το κάνουν. Άβυσσος η γυναικεία ψυχολογία, αγαπητοί μου!

Το καπηλειό

2011-06-04T05:23:00.000-10:00

Θυμάμαι μια μέρα που έπρεπε να φύγω με το ΚΤΕΛ. Είχα ετοιμάσει τη βαλίτσα, είχα ντυθεί, φιληθήκαμε κι αντί να φύγω γδυθήκαμε και το κάναμε για άλλη μία φορά. Θυμάμαι τότε που είχαμε μπει μέσα στη θάλασσα και σου έβγαλα το πάνω μέρος από το μπικίνι. (Τελικά δεν το κάναμε μέσα στο νερό. Κρίμα.) Θυμάμαι μια μέρα που ήρθες σπίτι μου κι εγώ κοιμόμουνα. Ήταν το πιο ωραίο ξύπνημα. Θυμάμαι που ερχόμουν με τη μηχανή στο ΚΤΕΛ ή στο αεροδρόμιο για να σε πάρω. Θυμάμαι που γέμισες λουλούδια το σπίτι σου για να γιορτάσουμε τα γενέθλιά μου σε πάρτι έκπληξη μόνο για εμάς τους δύο (και τα σέξι εσωρουχα θυμάμαι…). Θυμάμαι που είχες κόψει τα μαλλιά σου και μαλώσαμε. Δεν το ξέρεις, αλλά το γράφω εδώ: μου αρέσουν τα μακριά μαλλιά στις γυναίκες, επειδή όταν μου παίρνουν πίπα τα μαλλιά τους μου χαϊδεύουν την κοιλιά. Θυμάμαι που όταν νευρίαζα μαζί σου έκλαιγες. Δε φαντάζεσαι πόσο μαλάκας νιώθω τώρα με όλα αυτά που έκανα τότε! Θυμάμαι που έφερνα τα νεύρα μου από τη δουλειά στη σχέση μας. Συγνώμη, είχα ένα καπετάνιο που είχε καταφέρει να μου κλέψει την ψυχή και να την κάνει σφουγγαρόπανο στη γέφυρα του πλοίου. Δεν ήμουν παρά ένας απλός μούτσος… αλλά ας μην μιλήσουμε για την κωλοδουλειά. Θυμάμαι που πηγαίναμε σε εκείνο το κουτουκάκι όπου είχαν πιάσει δουλειά κάτι συμφοιτητές σου που παίζανε ωραία τραγούδια. Θυμάμαι που όταν χωρίζαμε έβρεχε και είχα έρθει με δανεικό αμάξι και ήμασταν μέσα στο αμάξι κι έβρεχα κι εγώ τα μάγουλά σου με δάκρυα. Θυμάμαι που το είχα κάνει αεροπλάνο το αμάξι. Θυμάμαι που μου έλεγες ψέμματα και είχες άλλον και μου ζητούσες να ξαναγίνουμε ζευγάρι… αλλά ας μη συνεχίσω με λυπηρές αναμνήσεις. Θυμάμαι, λοιπόν, πως κάποια μέρα ήρθα με ένα γατάκι στην αγκαλιά και σου το έκανα δώρο κι εσύ τρελάθηκες από χαρά. Θυμάμαι που σου τραγουδούσα κάποιες νύχτες αφού είχαμε κάνει έρωτα και θυμάμαι το ευτυχισμένο χαμόγελό σου. Θυμάμαι το αγαπημένο σου τραγούδι που το είχαμε ακούσει πολλές φορές σε εκείνο το κουτούκι και που είχε γίνει το τραγούδι του έρωτά μας:

Θυμούμαι κάθε χαραυγή

πού ‘λεγα ο ήλιος να μη βγει

στην αγκαλιά σου

όνειρο βάρκα με πανιά

να σεργιανίζω το ντουνιά

με τα φιλιά σου.

Αργό το ζάλο μου, βαρύ

ήτανε ψεύτικος μπορεί

ο έρωτάς σου

ρωτώ διαβάτες στα στενά

αν είδαν μάτια καστανά

σαν τα δικά σου.

αλλά δεν θυμάμαι αν τα μάτια σου ήταν καστανά ή γαλανά ή μαύρα ή πράσινα! Εδώ και δέκα μέρες ξανακούω εκείνο το τραγούδι, το δικό μας τραγούδι και με έχει κόψει στα δύο η λησμονιά. Δεν μπορώ να δω το χρώμα των ματιών σου στις φωτογραφίες που έχω κρατήσει. Δεν μπορώ να το θυμηθώ. Αναρωτιέμαι για ποιο λόγο έστησα τούτο το μπλογκ και λέω τον πόνο μου για μια αγάπη που έφυγε, αφού σιγά σιγά ξεχνώ τα πάντα, ακόμα και το χρώμα που έχουν τα μάτια σου.

Τα-ράαα!!!

2011-02-15T13:58:00.000-10:00

Είχα καταργήσει το 2008 τούτο το μπλογκ και ήμουν σίγουρος ότι η blogger.com δεν θα διέθετε το username για νέα εγγραφή. Τελικά είδα ότι ήταν ξανά διαθέσιμο κι έτσι το καπάρωσα για μένα. Βέβαια η βασική μου σελίδα είναι εδώ.

Τα παραπάνω τα έγραφα όταν δεν είχα κλεισει (ξανά) το μπλογκ μου στο wordpress. Με έπιασε μία κρίση ταυτότητας. Ήθελα να πω κάποια πράγματα για μία παλιά γκόμενα, για μερικές παρ'ολίγον και μερικές άλλες, αλλά είχα παραστρατήσει σε σεξολογικές αναλύσεις. Σβήνοντας (για δεύτερη φορά) το μπλογκ έχασα κάποιες αναρτήσεις. Δεν πειράζει. Έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα έχει σημασία να σώσω ό,τι μπορώ και να θυμάμαι ότι γράφω για μένα (κυρίως).